Στην τελευταία συνεδρίαση λογοδοσίας του Περιφερειακού Συμβουλίου, ο Αντιπεριφερειάρχης Θεσπρωτίας, αφού εγκατέλειψε την πρόταση για καζίνο, ζήτησε τη μεταφορά στο Ξενία Ηγουμενίτσας των Παιδαγωγικών Σχολών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ενώ ο Περιφερειάρχης – εκφράζοντας διαφορετική άποψη – υποστήριξε ότι η μόνη λύση είναι να φιλοξενήσει ο χώρος τεχνικές σχολές. Δεν έχει σημασία τόσο η μεταξύ τους διαφωνία όσο το ότι αναδείχθηκε ένα σοβαρότερο ζήτημα: η αδυναμία των τοπικών φορέων να παρουσιάσουν ενιαία φωνή για το μέλλον του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στην Ηγουμενίτσα.
Το προηγούμενο διάστημα ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας είχε προτείνει τη δημιουργία Σχολής Ναυτιλιακών Σπουδών, ο βουλευτής της περιοχής υποστηρίζει με ένταση την επαναφορά του ακινήτου στην ΕΤΑΔ για ξενοδοχειακή εκμετάλλευση, (η απαράδεκτη ΕΤΑΔ ήδη απέρριψε το αίτημα του Πανεπιστημίου για παράταση της παραχώρησης μετά το 2027, αλλά αυτό αλλάζει…), ενώ το Επιμελητήριο Θεσπρωτίας έχει ζητήσει να γίνει Ακαδημία του Λιμενικού Σώματος. Άλλα λόγια, άλλες κατευθύνσεις· καμία κοινή στρατηγική.
Δεν πρόκειται απλώς για διαφορετικές πολιτικές επιλογές· είναι ζήτημα αξιοπιστίας. Όταν οι εκπρόσωποι της ίδιας περιοχής εκφράζουν διαφορετικές και αντικρουόμενες θέσεις, η εικόνα που μεταφέρεται προς τα έξω είναι ότι η Ηγουμενίτσα δεν έχει μια ολοκληρωμένη πρόταση και δεν μπορεί να παρουσιάσει σταθερότητα στο σχεδιασμό της. Αυτό οδηγεί σε αδυναμία πειστικής διεκδίκησης, καθώς το Πανεπιστήμιο, το Υπουργείο Παιδείας και η κυβέρνηση εύλογα δεν δίνουν βαρύτητα σε αντιφατικά μηνύματα. Το ίδιο έγινε και με το Στρατόπεδο Φιλιατών.
Την ίδια ώρα, η πραγματικότητα δείχνει τι θα μπορούσε να συμβεί. Πριν λίγες ημέρες, η Ηγουμενίτσα φιλοξένησε το Διεθνές Εργαστήριο Αρχιτεκτονικού και Αστικού Σχεδιασμού, με τη συμμετοχή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Πανεπιστημίου Sapienza της Ρώμης. Για μία εβδομάδα φοιτητές και καθηγητές συνεργάστηκαν με φορείς, κατέθεσαν νέες ιδέες και πρότειναν λύσεις για το παραλιακό μέτωπο. Η πόλη απέκτησε επιστημονικό κύρος, πολιτιστική και εκπαιδευτική κινητικότητα και μια αίσθηση ότι μπορεί να γίνει χώρος ακαδημαϊκής δημιουργίας.
Αντί να δουν αυτό το γεγονός ως απόδειξη της δυναμικής που μπορεί να έχει το Πανεπιστήμιο στην Ηγουμενίτσα, συγκεκριμένοι τοπικοί παράγοντες εμμένουν επιρρίπτοντας ευθύνες στους άλλους για το παρελθόν και όχι αναλαμβάνοντας τις δικές τους ευθύνες στο παρόν. Επιμένουν να μη δέχονται καμία δραστηριότητα του Πανεπιστημίου αν δεν πρόκειται για πλήρες Τμήμα, χάνοντας έτσι τη μεγάλη εικόνα: ότι κάθε πανεπιστημιακή παρουσία φέρνει ζωή, εξωστρέφεια και ανάπτυξη.
Και το τραγικό είναι ότι, επιμένοντας σε αυτή τη στάση, δεν χάνεται μόνο το Πανεπιστήμιο. Χάνεται και η ευκαιρία να δώσουμε στη Θεσπρωτία που καταρρέει ένα βιώσιμο μέλλον!
