Εις μνήμην Βαγγέλη Μακατσώρη | Γράφει ο Γιώργος Κ. Καπρινιώτης

Στις  10 Αυγούστου   2024 κεραυνός εν αιθρία ήταν το άγγελμα του τελείως απρόσμενου θανάτου, του γνωστού σε όλους φυσικοθεραπευτή, Βαγγέλη Μακατσώρη. Η ανθρώπινη αντίδραση, αρχικά ήταν άρνηση στο γεγονός. Κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει ότι ο σαρανταεξάχρονος Βαγγέλης, καθ’ όλα γερός και ενεργός, είχε φύγει οριστικά από τη ζωή. Εύλογα πίστευαν ότι κάποια λαθεμένη πληροφορία που διοχετεύτηκε, ποιος ξέρει πώς, πολλαπλασιάστηκε, όπως συμβαίνει και με διάφορα άλλα γεγονότα ή πληροφορίες. Δυστυχώς η περαιτέρω διερεύνηση επιβεβαίωσε το δυσάρεστο γεγονός και ένα πέπλο βαθιάς θλίψης απλώθηκε στις ψυχές των κατοίκων  της Ηγουμενίτσας και γενικότερα της Θεσπρωτίας. Ακολούθησε η ολόθερμη συμπαράσταση των κατοίκων στην οικογένεια του θανόντος με επίσκεψη στο σπίτι του και με τηλεφωνική επικοινωνία. Έτσι, ξαφνικά άλλαξε ο ρυθμός της ζωής στην πόλη μας και λίγη  σημασία αποδόθηκε στο αίτιο του θανατηφόρου συμβάντος. Το πόρισμα της νεκροψίας έκανε λόγο για στρεπτότοκκο, που κανείς δεν γνώριζε  από πού προήλθε. Ένα πρώτο συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι είμαστε συνεχώς εκτεθειμένοι σε θανάσιμους κινδύνους και κανείς δεν γνωρίζει <<τι τέξεται η επιούσα ημέρα>>.

Εκείνο που μένει είναι το γεγονός του θανάτου σε έναν νέο και αξιαγάπητο συμπολίτη μας και τα λόγια είναι ανίκανα να αντιστρέψουν τα συναισθήματα πόνου και θλίψης.

Κατά τον Ρωμαίο λυρικό ποιητή Κάτουλλο (1^ος αι. π.χ.)  <<ο ήλιος μπορεί να βασιλεύει και να ανατέλλει πάλι, αλλά για τον άνθρωπο άπαξ και βασιλέψει ο ήλιος της  επίγειας ζωής, είναι πεπρωμένο να κοιμηθεί μια ατέλειωτη νύχτα>>. Κατά τον Οράτιο  (1^ος αι. π.Χ,)Μια νύχτα μας περιμένει όλους (Omnes una manet nox).

Μήπως έχει δίκιο και ο ποιητής Μένανδρος (4ος αιών π.Χ.) που ισχυρίζεται ότι <<Ον γαρ οι Θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος.

Όμως, η ζωή σύμφωνα με την εκκλησία μας δεν σταματά με τον ερχομό του θανάτου, συνεχίζεται και πέραν του τάφου. Τώρα, Ο Βαγγέλης πορεύεται στον δρόμο της άλλης ζωής, που δεν είναι πρόσκαιρη και εφήμερη, όπως αυτή εδώ, αλλά αιώνια.

Ο Βαγγέλης Μακατσώρης στη ζωή του ήταν πολύ καλός επαγγελματίας (Φυσικοθεραπευτής), καλός οικογενειάρχης και καλός άνθρωπος. Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να του προσάψει επιπολαιότητα και ανεπάρκεια στον επαγγελματικό του τομέα. Το αντίθετο ήταν αγαπητός και όταν υπήρχε ανάγκη επίσκεψης σε σπίτι ασθενούς, το έπραττε ευχαρίστως

Βέβαια, όλοι το γνωρίζουμε ότι είμαστε θνητοί και περαστικοί (ου γαρ ελανθάνομεν ημάς αυτούς όντες θνητοί, Λυσίας) αλλά το ξαφνικό και το ανεπάντεχο χρειαζόμαστε χρόνο, για να το δεχτούμε και να το συνειδητοποιήσουμε. Επομένως, ο τωρινός συννεφιασμένος ψυχικός κόσμος των γονέων του, των αδελφών και της άξιας συζύγου του, Χριστίνας,  θέλει χρόνο, για να αραιώσει. Ωστόσο, η οικογένεια Μακατσώρη   μέχρι τώρα αντιμετώπισε την απώλεια του παιδιού της με διάθεση αποδοχής  και ασυνήθιστης  αξιοπρέπειας. Αυτό την τιμά ιδιαίτερα και μπορεί κάλλιστα να γίνει  παράδειγμα σε άλλους.

Ωστόσο, παραμένει το γεγονός     του ξαφνικού θανάτου, που όταν έρχεται άκαιρα, δυσκολευόμαστε πολύ να συνηθίσουμε την οριστική απουσία ενός νέου και αγαπητού προσώπου. Αλλά, αν η μοίρα του θανάτου είναι αναπόφευκτη και αδυσώπητη, τουλάχιστον έχουμε χρέος να πράττουμε παν το δυνατόν, για να πολεμούμε τη λήθη. Μπορεί, όπως λέει και ο ποιητής, ο πανδαμάτορας χρόνος να χύνει τα ρεύματα της λήθης, ωστόσο ο άνθρωπος μπορεί να βρει αντίδοτα. Επομένως, έχουμε χρέος να φέρουμε στη μνήμη  αγαπημένα πρόσωπα που <<έφυγαν>> και να θυμούμαστε πάντα τον χαρακτήρα και τις αρετές τους, Έτσι, αν ο Βαγγέλης έφυγε οριστικά από τη ζωή, όμως, δεν έφυγε από τη θύμηση και από τις καρδιές μας. Εμείς που τον γνωρίσαμε όλο και κάτι έχουμε να θυμόμαστε από την παρουσία του.  Η μνήμη για τους τεθνεότας  είναι η καλύτερη απάντηση στην απώλεια τους. Είναι απολύτως ορθό το λεγόμενο: «Οι νεκροί πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε». Ο Ρωμαίος ιστορικός Τάκιτος  (56;  – 120; μ.Χ.)διατυπώνει κάτι ανάλογο: Ο αληθινός τάφος των νεκρών είναι οι καρδιές των ζωντανών.

Ασφαλώς είναι γενική παραδοχή ότι η μοίρα του θανάτου εις τους αιώνας των αιώνων παραμένει κοινή σε όλους τους ανθρώπους. Αυτό τονίζει και ο τραγικός ποιητής  Ευριπίδης (5^ος αι. π.Χ.) <<Κανένας άνθρωπος δεν είναι τυχερός στο τέλος>> (Θνητών όλβιος εις το τέλος ουδείς). Ο Μάρκος Αυρήλιος, Ρωμαίος αυτοκράτορας ( 121- 180  μ.Χ.) ισχυρίζεται         : Να μην αποστρέφεσαι τον θάνατο αλλά να τον βλέπεις με ευαρέσκεια. Γιατί ακόμα και ο θάνατος είναι ένα από τα πράγματα που θέλει η φύση.

Τελικά, κάθε άνθρωπος που φεύγει από τη ζωή αφήνει κάτι αξιοσημείωτο  ή κάποιο αποτύπωμα. Αυτό υπογραμμίζει και ο Λατίνος ποιητής Οράτιος (65-8 π.Χ.)  Non omnis moriar: Δεν θα πεθάνω ολόκληρο. Επομένως, κάτι από εμένα θα παραμείνει ζωντανό.

Καταλήγοντας θα λέγαμε ότι ο καθένας μας, που γνώρισε τον Βαγγέλη, κάτι θα θυμάται από τη ζωή, τη δράση και τα προτερηματά του.  Έτσι θα παραμείνει αιώνια  η  μνήμη του. Και  ας ευχηθούμε να καταταχτεί << εν σκηναίς δικαίων>>.