Υπογράφηκε πρόσφατα με πανηγυρικό τρόπο η συμφωνία μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της αμερικανικής εταιρείας «Chevron» για την παραχώρηση τεσσάρων (4) θαλάσσιων «οικοπέδων» και αποκλειστικών δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης.
Οι υπογραφές της αμερικανικής «Chevron» με την ελληνική κυβέρνηση, «έπεσαν» λίγες μέρες μετά από την αντίστοιχη συμφωνία του ενεργειακού μονοπωλίου με την Τουρκία και λίγο μετά την συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν στην Άγκυρα. Υπήρξε δηλαδή μια αλληλουχία στοχευμένων κινήσεων του αμερικάνικου παράγοντα. Η «Chevron» αναπτύσσει ταυτόχρονα συνεργασία με την «Turkish Petroleum Corporation (TPAO)» για «κοινές δραστηριότητες εξερεύνησης και παραγωγής».
Μάλιστα λίγες μέρες πριν την συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν και την υπογραφή των ενεργειακών αυτών συμφωνιών, έντονο ήταν το παρασκήνιο και πολλές οι διεργασίες στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, με την παρουσία στη χώρα μας ειδικών απεσταλμένων του Αμερικανού Προέδρου, του Ρίτσαρντ Γκρενέλ για θέματα εξωτερικής πολιτικής και του Πάολο Τζαμπόλι, με ευρύ αντικείμενο στις «διεθνείς συνεργασίες» σε θέματα πολιτισμού και αθλητισμού!
Είχε προηγηθεί πριν από λίγο καιρό η υπογραφή, με διθυραμβικούς τόνους, της συμφωνίας για τον Κάθετο Ενεργειακό Άξονα Ελλάδας – Ουκρανίας για την προμήθεια αμερικάνικου LNG, ο οποίος παρά τις επανειλημμένες δημοπρασίες βρίσκεται, όπως φαίνεται, στα «αζήτητα», λόγω του υπερβολικού κόστους (ακριβά τέλη διέλευσης κ.λπ.), σε σχέση με την προμήθεια φυσικού αερίου μέσω Βαλτικής, Πολωνίας, αλλά κυρίως γιατί η «απεξάρτηση της ΕΕ από τη ρωσική Ενέργεια» φέρνει και σφοδρή αντιπαράθεση στο εσωτερικό της ΕΕ.
Οι ΗΠΑ αυτήν την περίοδο της Τραμπικής Διοίκησης, στα πλαίσια του ανταγωνισμού της με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Κίνα, Ρωσία) και της καθυπόταξης της Ευρώπης, θέτουν σε προτεραιότητα την οικονομική ανάκαμψη της υπερδύναμης, την ενίσχυση της «λέσχης του άνθρακα» με το χαρακτηριστικό Τραμπικό σύνθημα («drill baby drill») και τον αφορισμό κάθε σκέψης της προηγούμενης διοίκησης για «πράσινη ανάπτυξη». Στα πλαίσια αυτά θέλουν με κάθε τρόπο, μέσα από την μεταφορά αμερικάνικου LNG στα ευρωπαϊκά λιμάνια, τους Κάθετους Άξονες και την εκμετάλλευση θαλάσσιων οικοπέδων για την εξόρυξη υδρογονανθράκων να σφίξουν τον κλοιό, να εκμεταλλευτούν και να γονατίσουν την Ευρώπη.
Σε αυτήν την επιχείρηση σταθεροί υπηρέτες οι Έλληνες πολιτικοί εκπρόσωποι, με την παρούσα κυβέρνηση να τα «δίνει όλα», σε μια προσπάθεια να αποκτήσει διασυνδέσεις με το περιβάλλον Τράμπ, να τον εξευμενίσει και να εκλιπαρήσει εύνοια, στήριξη στα εθνικά ζητήματα και ψίχουλα για την εγχώρια πολουτοκρατική ολιγαρχία.
Ένα πρώτο ζήτημα που φυσικά προκύπτει είναι η εκποίηση του φυσικού πλούτου της χώρας στους ξένους ενεργειακούς κολοσσούς και είναι βέβαιο, όπως οι μέχρι τώρα σχετικές συμβάσεις επιβεβαιώνουν, ότι οι όροι των συμβάσεων αυτών που επιβάλλονται από τον ισχυρότερο είναι αποικιοκρατικού χαρακτήρα, αυξάνουν την εκμετάλλευση και την εξάρτηση της χώρας μας και τους κινδύνους στην περιοχή.
Ο Μητσοτάκης βρήκε την ευκαιρία να αξιοποιήσει την συμφωνία αυτή και να ξαναμιλήσει για «ενεργειακή και γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας», για «ενεργειακή της ανεξαρτησία» και για την «πολύ ισχυρή στρατηγική σχέση μεταξύ της Ελλάδας και των ΗΠΑ, μιας σχέσης που γίνεται όλο και ισχυρότερη μέρα με τη μέρα». Υπερηφανεύεται ότι με τις συμφωνίες αυτές η χώρα μας θα έχει τις «πλάτες» του ξένου παράγοντα και καλλιεργεί αυταπάτες ότι η παρουσία του αμερικάνικου κολοσσού στην περιοχή μας μπορεί να εξασφαλίσει τα δικαιώματα της χώρας μας έναντι της απαιτητικού γείτονα.
Όμως η εφημερίδα «Καθημερινή», ναυαρχίδα του αστικού τύπου με πηγές και διασυνδέσεις στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, αναφερομένη στις κινήσεις αμερικανικών ενεργειακών κολοσσών στην περιοχή σημειώνει με νόημα ότι «εφόσον οι Αμερικανοί επιλέξουν να εμπλακούν (…) φαίνεται ότι θα το κάνουν με τρόπο που θα διασφαλίζει πιθανές έρευνες ή εξορύξεις στην Ανατ. Μεσόγειο που δεν θα δημιουργούν κάποια προσδοκία ή υποχρέωση για επίλυση μακροχρόνιων διαφορών ανάμεσα στα παράκτια κράτη», πράγμα μόνο σταθερότητα δεν συνεπάγονται όπως διαφημίζουν η κυβέρνηση και τα άλλα αστικά κόμματα.
Άλλωστε και η «Chevron» και άλλες ευρωπαϊκές ενεργειακές εταιρείες (γαλλική «TOTAL», ιταλική «ENI») αποφεύγουν να πραγματοποιήσουν γεωτρήσεις ή αποχωρούν από «οικόπεδα» τα οποία εντάσσονται στο Τουρκολιβυκό μνημόνιο ή σε άλλες περιοχές που αμφισβητούνται από την Άγκυρα. Ταυτόχρονα η συνεργασία της «Chevron» με την Τουρκική εταιρεία ΤΡΑΟ, δεν φαίνεται να επιβεβαιώνει το κυβερνητικό αφήγημα.
Απεναντίας προοιωνίζει «διευθετήσεις» στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο στην κατεύθυνση συνεκμετάλλευσης των φυσικών πόρων υπό την υψηλή εποπτεία των Αμερικάνων. Ίσως και η εξαγγελθείσα από την Αμερικανίδα πρέσβειρα επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου στη χώρα μας, μπορεί να έρθει να επισφραγίσει μια τέτοια κατεύθυνση, με μια ρύθμιση των Ελληνοτουρκικών ζητημάτων «ειρήνη δια της ισχύος», αυθαίρετου και αλαζονικού χαρακτήρα, σαν αυτές που εφαρμόζει ο Αμερικανός Πρόεδρος, που θα ποδοπατά το διεθνές δίκαιο, θα περιορίζει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας και θα αναγνωρίζει τις αναθεωρητικές διεκδικήσεις της Τουρκίας, που φαίνεται σε αυτήν την περίοδο να είναι πιο αναγκαίος συνεργάτης των ΗΠΑ για τις συνολικότερες διευθετήσεις τους στην ευρύτερη περιοχή.
Μάλιστα οι εξελίξεις και οι συμφωνίες αυτές που αφορούν εξορύξεις υδρογονανθράκων, φυσικού αερίου, πετρελαίου ακόμη και της χρησιμοποίησης λιγνίτη, αναδεικνύουν την οσφυοκαμψία της ελληνικής κυβέρνησης, που από διαπρύσιος κήρυκας και θιασώτης της λεγόμενης «πράσινης ενέργειας», κάνει μια μεγάλη «κωλοτούμπα» και αναδιπλώνεται ανερυθρίαστα μπροστά στις προτεραιότητες και τις απαιτήσεις που θέτει ο «νέος σερίφης της πόλης».
Από την άλλη πλευρά, η συνεργασία της Τουρκικής ΤΡΑΟ με την «Chevron» στις εξορύξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, που θα συμμετάσχει στις έρευνες και σε «οικόπεδα» της Λιβύης σε κοινοπραξία με την ισπανική «Repsol», με δικά της γεωτρύπανα, με ανάλογες δραστηριότητες στη Σομαλία, στο Νίγηρα, στη Μαύρη Θάλασσα και στο Αζερμπαϊτζάν, αναδεικνύουν την αυξημένη παρουσία της Τουρκίας και σε αυτό το επίπεδο και τον ρόλο της σαν ισχυρής περιφερειακής δύναμης.
Η ωραιοποίηση των ενεργειακών αυτών συμφωνιών καθώς και των αποτελεσμάτων του ελληνοτουρκικού διαλόγου («είχαμε μια ειλικρινή και ουσιαστική συζήτηση» δήλωσε ο Μητσοτάκης), με ενεργά και ενισχυμένα τα τελεσίγραφα της Άγκυρας, δεν αλλάζει το γεγονός ότι οι απαράδεκτες διεκδικήσεις της τουρκικής αστικής τάξης μένουν στο ακέραιο, πρόπλασμα επώδυνων ΝΑΤΟϊκής κοπής «διευθετήσεων».
Οι «διευθετήσεις» αυτές σε ένα ρευστό περιβάλλον καυτών γεωπολιτικών εξελίξεων, ενεργών ρηγμάτων και πολεμικών συρράξεων εγκυμονούν κινδύνους για τον λαό και τη χώρα μας, αλλά και για τους λαούς της ευρύτερης περιοχής, που σαν μόνη απάντηση μπορούν να έχουν τον αντιιμπεριαλιστικό – αντιπολεμικό αγώνα, την φιλία την αλληλεγγύη των λαών, για Ειρήνη, Δημοκρατία και Εθνική Ανεξαρτησία.
