Την αύξηση του κατώτατου µισθού στα 920 ευρώ µικτά, ανακοίνωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρουσιάζοντάς την ως ακόµη ένα βήµα στήριξης των εργαζοµένων και ενίσχυσης της οικονοµίας.
Η αύξηση των 40 ευρώ τον µήνα αποτελεί την έκτη από το 2019, µε τη συνολική άνοδο να αγγίζει το 41,5%, ενώ συµπαρασύρει και επιδόµατα, τριετίες και µισθολογικά κλιµάκια, αναφέρουν οι ανακοινώσεις. Ωστόσο, η πραγµατικότητα που βιώνουν τα νοικοκυριά απέχει σηµαντικά από την εικόνα που επιχειρεί να παρουσιάσει η κυβέρνηση.
Τα στοιχεία της Eurostat είναι αποκαλυπτικά. Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε όρους αγοραστικής δύναµης, µαζί µε τη Βουλγαρία. Και ενώ άλλες χώρες κινούνται ανοδικά, η Ελλάδα υποχωρεί, επιβεβαιώνοντας ότι οι αυξήσεις στους µισθούς δεν µεταφράζονται σε πραγµατική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Η καθηµερινότητα των πολιτών διαµορφώνεται από ένα ασφυκτικό πλαίσιο ακρίβειας όπου καύσιµα, τρόφιµα, ενέργεια και στέγαση απορροφούν το µεγαλύτερο µέρος του εισοδήµατος. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η αύξηση του κατώτατου µισθού µοιάζει περισσότερο µε «σταγόνα στον ωκεανό» παρά µε ουσιαστική παρέµβαση.
Η επιλογή της κυβέρνησης να προχωρά σε αποσπασµατικές αυξήσεις, χωρίς παράλληλα µέτρα για τη συγκράτηση των τιµών (µείωση Φ.Π.Α, µείωση ΕΦΚ στα καύσιµα κ.λπ) εντείνει την αντίθεση. Από τη µία οι αριθµοί των εξαγγελιών και από την άλλη η σκληρή πραγµατικότητα της αγοράς.
Το βασικό ερώτηµα που παραµένει είναι αν µπορεί µια αύξηση της τάξης των λίγων δεκάδων ευρώ να αντιστρέψει τη συνεχή υποβάθµιση του βιοτικού επιπέδου ή απλώς λειτουργεί ως επικοινωνιακό εργαλείο σε µια περίοδο που η κοινωνία πιέζεται ολοένα και περισσότερο.
Κ.Σ
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Θεσπρωτών Διαβούλευση”
