Όταν η Αυτοδιοίκηση γίνεται κομματικό φυλάκιο | Γράφει ο Σωτήρης Γιάκης

Η συζήτηση για τις κοινωνικές δομές των Δήμων είναι πολύ σοβαρή για να μετατρέπεται σε εργαλείο μικροκομματικής αντιπαράθεσης.

Αφορά οικογένειες, παιδιά, ηλικιωμένους, ευάλωτους πολίτες και εργαζομένους που στηρίζουν καθημερινά κρίσιμες υπηρεσίες της Αυτοδιοίκησης. Ακριβώς γι’ αυτό απαιτείται ψυχραιμία, θεσμική ευθύνη και καθαρές προτάσεις. Όχι κραυγές. Όχι εύκολες εντυπώσεις. Όχι πολιτική αξιοποίηση της αγωνίας των πολιτών.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται ένα γνώριμο φαινόμενο: ζητήματα που θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα και αυτοδιοικητική ωριμότητα, παρουσιάζονται με τρόπο που περισσότερο θυμίζει κομματικό δελτίο αντιπολίτευσης παρά θεσμική παρέμβαση Δημάρχου.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.

Διότι ο Δήμος Ηγουμενίτσας δεν ανήκει σε κανένα κόμμα. Δεν είναι τοπικό παράρτημα κανενός πολιτικού μηχανισμού. Δεν είναι προσωπικό πολιτικό εργαστήριο κανενός. Είναι θεσμός που οφείλει να υπηρετεί όλους τους δημότες, ανεξάρτητα από πολιτική προέλευση.

Όταν όμως η δημοτική αρχή διολισθαίνει συστηματικά σε μονομερή πολιτική ρητορική, όταν κάθε κεντρικό ζήτημα αξιοποιείται για να στηθεί αντιπολιτευτικό αφήγημα και όταν η θεσμική ψυχραιμία αντικαθίσταται από κομματικές κορώνες, τότε το ερώτημα είναι αναπόφευκτο:

Υπηρετείται ο Δήμος ή υπηρετείται ένας κομματικός σχεδιασμός;

Ο σημερινός Δήμαρχος εξελέγη προβάλλοντας υπερκομματικό προφίλ. Ζήτησε την εμπιστοσύνη πολιτών από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους. Εμφανίστηκε ως πρόσωπο σύνθεσης, συνεννόησης και αυτοδιοικητικής υπέρβασης.

Σήμερα, όμως, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι διαφορετική. Ο Δήμος Ηγουμενίτσας δείχνει να μετατρέπεται σταδιακά σε χώρο κομματικής επιρροής, όπου η αυτοδιοικητική αποστολή υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη πολιτικής ταύτισης και αντιπολιτευτικής διαφοροποίησης.

Αυτό δεν είναι υπερκομματικότητα.

Είναι μεταμφιεσμένη κομματικότητα.

Στο ζήτημα των κοινωνικών δομών, πράγματι υπήρξαν ανησυχίες. Και σωστά η Αυτοδιοίκηση παρενέβη θεσμικά. Η προστασία των κοινωνικών υπηρεσιών, των ωφελουμένων και των εργαζομένων είναι αδιαπραγμάτευτη.

Άλλο όμως η θεσμική διεκδίκηση και άλλο η πολιτική δραματοποίηση.

Άλλο να ζητάς λύση και άλλο να καλλιεργείς φόβο.

Άλλο να υπερασπίζεσαι τους πολίτες και άλλο να χρησιμοποιείς την αγωνία τους ως καύσιμο αντιπολιτευτικής προβολής.

Η κυβέρνηση οφείλει να ακούσει την Αυτοδιοίκηση και να καταλήξει σε σταθερή, δίκαιη και βιώσιμη λύση. Αυτό είναι σαφές. Όμως και οι Δήμαρχοι οφείλουν να σέβονται τον θεσμικό τους ρόλο. Δεν εξελέγησαν για να λειτουργούν ως τοπικοί εκπρόσωποι κομματικών επιτελείων.

Η Ηγουμενίτσα έχει ανάγκη από σοβαρή διοίκηση, σχέδιο, ανάπτυξη, διεκδίκηση και θεσμική αξιοπιστία. Δεν έχει ανάγκη από έναν Δήμο που διολισθαίνει σε κομματικό άνδρο, ούτε από μια δημοτική αρχή που θυμάται την κοινωνική ευαισθησία μόνο όταν μπορεί να τη μετατρέψει σε πολιτικό αφήγημα.

Οι κοινωνικές δομές πρέπει να προστατευθούν.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να στηριχθούν.

Οι ευάλωτοι πολίτες πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς.

Αλλά όλα αυτά δεν υπηρετούνται με κομματικές σκιές και υπόγειες πολιτικές σκοπιμότητες. Υπηρετούνται με σοβαρότητα, καθαρότητα και θεσμικό σεβασμό.

Η Αυτοδιοίκηση δεν είναι κομματικό καταφύγιο.

Είναι ευθύνη απέναντι στους πολίτες.

Και όποιος χρησιμοποίησε το προσωπείο της υπερκομματικότητας για να οικοδομήσει τελικά έναν κομματικό μηχανισμό, αργά ή γρήγορα θα κριθεί.