Success story: Αναζητώντας 90 δις | Γράφει ο Μιχάλης Θεοδώρου

Το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας – Ελλάδα 2.0, συνολικού προϋπολογισμού 36 δις, αποτελεί μοναδική ευκαιρία για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Χωρίς καμία διάθεση μηδενισμού, θα ακολουθήσει μια κριτική αποτίμηση των έως τώρα πεπραγμένων.

Τα στοιχεία που ακολουθούν είναι τεκμηριωμένα, προέκυψαν από μεθοδική εργασία του ΠΑΣΟΚ, αφού τα αρμόδια υπουργεία  ήταν φειδωλά στην παροχή τους.

Η χρηματοδότησή του  είναι 14 φορές μεγαλύτερη από τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα (2,5 δις) της δεκαετίας του 80 και πολύ πάνω από το 50% του ΕΣΠΑ 2000-2006 (22,7 δις). Εύλογα λοιπόν, θα περίμενε κανείς ένα αντίστοιχα ισχυρό αναπτυξιακό αποτύπωμα. Φαίνεται κάπου;

Κι αν προσθέσουμε όλους τους ευρωπαϊκούς πόρους  της τελευταίας επταετίας, φτάνουμε στα περίπου 90 δις! (ΕΣΠΑ -26 δις, ΚΑΠ -19 δις, SURE -6 δις, ERASMUS -2 δις, REACT -2 δις). Δηλαδή, μιλάμε για χρηματοδοτικό πακέτο, που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο στη μεταπολίτευση.

Όμως η χώρα παραμένει μια οικονομία βασισμένη σε φθηνό εργατικό δυναμικό και στην κατανάλωση. Δεν μετασχηματίστηκε σε οικονομία που αξιοποιεί και πληρώνει το υψηλής ποιότητας ανθρώπινο δυναμικό της, που φεύγει από την Ελλάδα.

Αντίθετα, ο ρυθμός ανάπτυξης για το 2025-2028 βαίνει μειούμενος, καταλήγοντας, στο αισιόδοξο σενάριο, σε ανάπτυξη 1.3% (από 4% που έλεγε ο ΠΘ). Μετά το 2029 η ανάπτυξη παγώνει, υποχωρώντας στο 0,5%. Μιλάμε δηλαδή για επιδόσεις που παραπέμπουν στην οικονομική στασιμότητα της μνημονιακής περιόδου.

Οι παραγωγικές επενδύσεις του Εθνικού Σχεδίου, μετά βίας φτάνουν το 5,2%, ενώ στην ΕΕ ο Μ.Ο. είναι 20,8%. Κυριαρχούν δυστυχώς σχέδια που ενισχύουν τις εφάπαξ (one – off) χρηματοδοτήσεις, όπως  η κατανάλωση, πχ σε «Φεράρι», «Φραπέδες» κ.ά.

Το 98% των ελληνικών επιχειρήσεων αποκλείστηκαν από την πρόσβαση στη χρηματοδότηση.

Σχεδόν το 75% των προς υλοποίηση δράσεων  αναθεωρήθηκε (προς το χειρότερο) και το 66%  είναι εκτός αρχικού στόχου και κειμένου.

Μέχρι το 2025 θα ήταν έτοιμα  18 έργα άρδευσης και 3 έργα υδροδότησης. Ξέρετε πόσα έμειναν τελικά στο Σχέδιο; Κανένα!

Δεν υπήρξε καμία περιφερειακή εστίαση, με το παράδειγμα της Ηπείρου να αποτυπώνει ανάγλυφα τον αποκλεισμό της ελληνικής περιφέρειας.

Το Ελλάδα 2.0 ήταν η μεγαλύτερη αναπτυξιακή ευκαιρία της χώρας από τη μεταπολίτευση. Δυστυχώς δεν δικαιολόγησε ούτε το «Εθνικό», ούτε το  «Σχέδιο», που φέρει στον τίτλο. Εκπονήθηκε από λίγους και απευθύνθηκε σε  λίγους, χωρίς όραμα, χωρίς διαβούλευση. Η μόνη τελικά Ανθεκτικότητα που στόχευσε, ήταν  της ΝΔ στην εξουσία.

Μια μεγάλη ευκαιρία να θωρακιστεί η  Ελλάδα στις υποδομές, στα δίκτυα, στις κοινωνικές κατοικίες, χάθηκε. Με πραγματική αναγέννηση του ΕΣΥ. Με πράσινα σχολεία, αυτόνομα ενεργειακά, με αναπτυξιακό αποτύπωμα.  Αλλά και με ένα σιδηροδρομικό δίκτυο που θα εμπνέει ασφάλεια.

Και τι απαντούσε ο ΠΘ στις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ; Ότι  λαϊκίζει και μάλιστα του αξίζει το «Νόμπελ ασχετοσύνης», γιατί το Ταμείο Ανάκαμψης δεν αναθεωρείται. Η συνέχεια είναι γνωστή: το Ταμείο αναθεωρήθηκε 4 φορές!!!

Τα 90 δις αποτελούν κολοσσιαίο μέγεθος —ίσο με το ένα τρίτο του ΑΕΠ της χώρας. Ένα τέτοιο πακέτο όφειλε να είναι ορατό στην καθημερινότητα κάθε πολίτη. Το γεγονός ότι η κοινωνία αναρωτιέται σήμερα πού πήγαν αυτά τα χρήματα, αποτελεί την πιο ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας αυτής της κυβέρνησης.