Ανάπτυξη με φουρτούνες για το λιμάνι της Ηγουμενίτσας

Η παραχώρηση του λιμανιού της Ηγουμενίτσας στον Ιταλικό όμιλο συνοδεύτηκε από προσδοκίες για ανάπτυξη, επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας. Η τοπική κοινωνία περίμενε ένα σχέδιο που θα συνέδεε το λιμάνι με την πόλη, θα ενίσχυε τον τουρισμό και θα έδινε νέα δυναμική στην οικονομία της περιοχής.

Αντ’ αυτού, το στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης (master plan) που παρουσιάστηκε προκαλεί ερωτήματα και ανησυχία. Κεντρικός άξονας του σχεδίου φαίνεται να είναι η δημιουργία ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης, μια δραστηριότητα που απέχει πολύ από τον αρχικό προσανατολισμό του λιμανιού ως πύλης εμπορίου, τουρισμού και διασύνδεσης με την Ιταλία και την Ευρώπη.

Η κατεύθυνση αυτή δημιουργεί εύλογες αντιδράσεις. Πώς θα συνυπάρξει μια βιομηχανικού χαρακτήρα δραστηριότητα με τον αστικό ιστό και τις παράκτιες ζώνες αναψυχής; Πώς θα διασφαλιστεί η προστασία του περιβάλλοντος και η ποιότητα ζωής των κατοίκων; Και κυρίως ποιος θα έχει λόγο στον σχεδιασμό αυτού του νέου μοντέλου ανάπτυξης;

Η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι υπόθεση μόνο των επενδυτών. Πρέπει να είναι κοινός στόχος και να υπηρετεί το συλλογικό συμφέρον. Η τοπική κοινωνία, οι φορείς και η αυτοδιοίκηση οφείλουν να έχουν ενεργό ρόλο στις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του τόπου.

Η Ηγουμενίτσα αξίζει ένα λιμάνι που θα λειτουργεί ως μοχλός βιώσιμης ανάπτυξης και όχι ως πεδίο συγκρούσεων και αβεβαιότητας. Αν αυτή είναι η “ανάπτυξη” που υποσχέθηκαν, τότε η Ηγουμενίτσα έχει κάθε λόγο να κρατά σωσίβιο. Γιατί όταν το λιμάνι θα γίνει ναυπηγείο, το κύμα που θα έρθει δεν θα είναι τουριστικό…

Κ.Σ