Σιωπηλή κραυγή για Ελευθερία

Σε αυτή την αυθεντική φωτογραφία (όχι ΑΙ) από την παραλία του Δρεπάνου στην Ηγουμενίτσα, η ηλιόλουστη ακτή του Ιονίου, παραδοσιακά συνδεδεμένη με την ελευθερία και την επαφή με τη φύση, μετατρέπεται στο σκηνικό μιας βαθιάς και οδυνηρής αντίφασης.

 

Μια φιγούρα που μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια «κινητή φυλακή» είναι η γυναίκα που καλυμμένη εξ ολοκλήρου με μαύρη ισλαμική περιβολή, στέκεται στην άκρη του νερού κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά.

 

Παρά το γεγονός ότι οι πηγές των μονοθεϊστικών θρησκειών θέτουν τα θεμέλια του σεβασμού προς τη γυναίκα, από τη Γένεση της Παλαιάς Διαθήκης που ορίζει τη δημιουργία ως «άρσεν και θήλυ», μέχρι τα διδάγματα του Χριστιανισμού για την πνευματική ισοτιμία, η πραγματικότητα που αντικρίζουμε είναι το αποτέλεσμα της επικράτησης του Ισλάμ ως πολιτικής ιδεολογίας.

 

Όταν η θρησκεία μετατρέπεται σε κρατικό νόμο και η Σαρία επιβάλλεται, η γυναίκα εξωθείται στο περιθώριο, αντιμετωπιζόμενη ως ον κατώτερο με όλες τις επακόλουθες στερήσεις.

 

Η σιωπή των σύγχρονων «προοδευτικών» απέναντι σε τέτοιες πρακτικές παραμένει ακατανόητη.

 

Η προσπάθεια αποφυγής του στίγματος του «ισλαμοφοβισμού» δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την ανοχή απέναντι σε πρακτικές που υποτιμούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ακυρώνουν την αυτοδιάθεση του ατόμου.

 

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων της γυναίκας πρέπει να είναι οικουμενική και αδιαπραγμάτευτη.

 

Η γυναίκα στην παραλία του Δρεπάνου, μέσα στη σκοτεινή «φυλακή» της περιβολής της, αποτελεί μια σιωπηλή κραυγή για ελευθερία.

 

Είναι μια εικόνα που δεν επιτρέπει τον εφησυχασμό, αλλά επιβάλλει έναν βαθύ προβληματισμό για το μέλλον των αξιών του δυτικού κόσμου.

Πηγή: Χωρίς Σχέδιο