Δεν είναι κακή η κυβέρνηση λίγος είναι ο εκπρόσωπος | Γράφει ο Σωτήρης Γιάκης

Το πραγματικό μήνυμα της κόντρας Ταχιάου – Γιόγιακα δεν ήταν μόνο ότι δεν υπάρχει χρηματοδότηση. Ήταν ότι ο ίδιος ο υφυπουργός αμφισβήτησε τη σκοπιμότητα της ερώτησης.

Τις τελευταίες ημέρες επιχειρείται να στηθεί ένα γνώριμο πολιτικό σκηνικό.

Ένας βουλευτής εμφανίζεται ξαφνικά αγανακτισμένος. Υψώνει τον τόνο. Μιλά για τη Θεσπρωτία που αδικείται. Ρωτά αν «εμείς στη Θεσπρωτία δεν είμαστε Ελλάδα». Και μετά αυτό το απόσπασμα κυκλοφορεί ως απόδειξη δήθεν δυναμικής διεκδίκησης.

Μόνο που αυτή τη φορά το σκηνικό χάλασε.

Το χάλασε ο ίδιος ο αρμόδιος υφυπουργός Υποδομών, Νίκος Ταχιάος.

Γιατί ο κ. Ταχιάος δεν είπε απλώς ότι δεν υπάρχει σήμερα εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για τον οδικό άξονα Ηγουμενίτσα – Σαγιάδα – Μαυρομάτι και την παράκαμψη Ηγουμενίτσας. Αυτό, λίγο-πολύ, το γνώριζαν όλοι.

Είπε κάτι πολύ βαρύτερο.

Αμφισβήτησε ευθέως τη σκοπιμότητα της ερώτησης.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο υφυπουργός ρώτησε τον κ. Γιόγιακα ποια απάντηση περίμενε, αν δεν γνώριζε ήδη ότι οι χρηματοδοτήσεις έχουν όρια και αν δεν γνώριζε ότι δεν υπάρχουν ελεύθερα χρηματοδοτικά εργαλεία. Πρόσθεσε μάλιστα ότι η κυβέρνηση δεν θα πέσει στον λαϊκισμό να υπόσχεται έργα σε κάθε τόπο.

Αυτή είναι η ουσία.

Όχι το ύφος.
Όχι η ένταση.
Όχι το βίντεο.
Όχι η θεατρική αγανάκτηση.

Η ουσία είναι ότι ο ίδιος ο υφυπουργός της κυβέρνησης είπε δημόσια στον βουλευτή της Θεσπρωτίας, με πολιτικά καθαρό τρόπο:

Ήξερες την απάντηση. Ήξερες ότι δεν υπάρχει χρηματοδότηση. Ήξερες ότι δεν μπορεί να δοθεί χρονοδιάγραμμα. Τότε γιατί εμφανίζεσαι τώρα να δημιουργείς προσδοκίες;

Αυτό δεν είναι απλή απάντηση υπουργού.

Είναι πολιτικό άδειασμα.

Και μάλιστα όχι απέναντι στη Θεσπρωτία. Απέναντι στον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να χρησιμοποιηθεί η Θεσπρωτία ως σκηνικό προεκλογικής αγανάκτησης.

Ο κ. Ταχιάος ήταν σαφής: δεν μπορεί να εμφανιστεί στη Βουλή και να πει ότι υπάρχουν κρυμμένα 300 εκατομμύρια ευρώ δεσμευμένα για το συγκεκριμένο έργο. Είπε ότι το θέμα θα συζητηθεί με την Περιφέρεια και ότι οι μεγάλες παρεμβάσεις σε όλη τη χώρα δεν μπορούν να ανοίξουν όλες μαζί.

Άρα ας τελειώνει η παραπλάνηση.

Η κυβέρνηση δεν είναι «κακή» με τη Θεσπρωτία.

Η κυβέρνηση έχει κανόνες, περιορισμούς, προτεραιότητες, εθνικό σχεδιασμό και συγκεκριμένα χρηματοδοτικά εργαλεία.

Το πρόβλημα είναι άλλο.

Ο πολιτικός εκπρόσωπος της Θεσπρωτίας αποδείχθηκε λίγος για να κάνει το μεγάλο έργο του τόπου κυβερνητική προτεραιότητα.

Και τώρα, αντί να απολογηθεί για το αποτέλεσμα, προσπαθεί να εμφανιστεί ως αγανακτισμένος τιμητής.

Δεν γίνεται όμως να είσαι χρόνια μέσα στο κυβερνών κόμμα, να εκλέγεσαι από το 2015, να έχεις διαδρομή στη Βουλή, στα υπουργεία και στα πολιτικά γραφεία, και στο τέλος να παριστάνεις τον αιφνιδιασμένο επειδή το έργο δεν χρηματοδοτήθηκε. Το βιογραφικό του ίδιου του κ. Γιόγιακα καταγράφει την κοινοβουλευτική του παρουσία από το 2015, ενώ είναι γνωστές οι αναφορές για την εκλογή του στις εκλογές του 2015, του 2019 και του 2023.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν ο κ. Γιόγιακας έκανε μια ερώτηση.

Το ερώτημα είναι:

Τι έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια ώστε να μη χρειάζεται σήμερα να φωνάζει;

Πού είναι η εξασφαλισμένη χρηματοδότηση;
Πού είναι το χρονοδιάγραμμα;
Πού είναι η δημοπράτηση;
Πού είναι η πολιτική δέσμευση;
Πού είναι το αποτέλεσμα;

Γιατί μια ερώτηση στη Βουλή δεν είναι αποτέλεσμα.

Μια έντονη αντίδραση δεν είναι έργο.

Ένα βίντεο δεν είναι περιφερειακός.

Και το να προβάλλεται η αγανάκτηση, ενώ κρύβεται η ουσία της απάντησης, δεν είναι ενημέρωση. Είναι επικοινωνιακή κατασκευή.

Το ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το timing.

Λίγο καιρό πριν, είδαμε το αφήγημα της ανθρώπινης διαδρομής: «από τη στάνη του παππού, στην ιατρική και στην καρδιά της πολιτικής». Το άρθρο αυτό, που δημοσιεύθηκε στις 28 Μαρτίου 2026 στο ePolitical και αναδημοσιεύθηκε τοπικά, παρουσίαζε τον κ. Γιόγιακα μέσα από τη διαδρομή της οικογένειας, της ξενιτιάς, του παππού κτηνοτρόφου, της ιατρικής και της πολιτικής.

Κανείς δεν ειρωνεύεται τη στάνη.
Κανείς δεν υποτιμά τον παππού.
Κανείς δεν προσβάλλει τη διαδρομή μιας οικογένειας.

Αυτά είναι σεβαστά.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η βιογραφική συγκίνηση χρησιμοποιείται ως υποκατάστατο πολιτικού αποτελέσματος.

Τη μία μέρα η στάνη.
Την άλλη η αγανάκτηση για τον περιφερειακό.
Τη μία μέρα το συναίσθημα.
Την άλλη ο θυμός.

Αλλά η Θεσπρωτία δεν κυβερνιέται με αφηγήματα.

Η Θεσπρωτία χρειάζεται έργα.

Χρειάζεται χρηματοδότηση.
Χρειάζεται χρονοδιάγραμμα.
Χρειάζεται πολιτικό βάρος.
Χρειάζεται εκπρόσωπο που να πείθει πριν χρειαστεί να φωνάξει.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη πολιτική αλήθεια:

Δεν είναι πρόβλημα της κυβέρνησης ότι δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει ταυτόχρονα κάθε έργο σε κάθε γωνιά της χώρας. Πρόβλημα της Θεσπρωτίας είναι ότι ο βουλευτής της δεν κατάφερε, μετά από τόσα χρόνια, να ανεβάσει το δικό της μεγάλο έργο στην κορυφή των προτεραιοτήτων.

Ο κ. Ταχιάος, με την απάντησή του, δεν πρόσβαλε τη Θεσπρωτία.

Αντιθέτως, είπε κάτι που ένας σοβαρός υπουργός οφείλει να λέει: ότι δεν μπορεί να δίνονται ψεύτικες προσδοκίες στους πολίτες. Η ΕΡΤ μετέφερε την αποστροφή του ότι η απάντηση δεν αφορά μόνο τη Θεσπρωτία, αλλά ολόκληρη τη χώρα, γιατί «μας ακούν όλοι».

Αυτό ήταν το πραγματικό χτύπημα.

Ο Ταχιάος δεν είπε: «Δεν με νοιάζει η Θεσπρωτία».

Είπε: δεν θα παίξω προεκλογικό θέατρο για να νομίζουν οι τοπικοί ψηφοφόροι ότι υποσχέθηκα κάτι που δεν μπορώ να δώσω.

Και εκεί ακριβώς κατέρρευσε το αφήγημα Γιόγιακα.

Γιατί όταν ο αρμόδιος υφυπουργός σου λέει δημόσια ότι δεν ήξερες τάχα την απάντηση, δεν σε επαινεί για τη διεκδίκησή σου.

Σε αποκαλύπτει.

Σε εμφανίζει ως πολιτικό που γνώριζε το αδιέξοδο και παρ’ όλα αυτά πήγε να το μετατρέψει σε τοπική παράσταση.

Αυτό είναι το θέμα.

Όχι αν ο κ. Γιόγιακας αγαπά τη Θεσπρωτία.
Όχι αν συγκινείται με τον τόπο του.
Όχι αν θυμώνει.
Όχι αν έχει αναμνήσεις από τη στάνη του παππού.

Το θέμα είναι αν μπορεί.

Και μέχρι σήμερα, στο μεγαλύτερο ίσως οδικό ζήτημα της Θεσπρωτίας, η απάντηση είναι σκληρή:

Δεν μπόρεσε.

Δεν μπόρεσε να φέρει χρηματοδότηση.
Δεν μπόρεσε να φέρει χρονοδιάγραμμα.
Δεν μπόρεσε να φέρει δημοπράτηση.
Δεν μπόρεσε να φέρει κυβερνητική δέσμευση.

Και τώρα προσπαθεί να μετατρέψει αυτή την αδυναμία σε εικόνα αγώνα.

Αλλά η πολιτική δεν κρίνεται από το αν κάποιος φωνάζει όταν αποτυγχάνει.

Κρίνεται από το αν έχει φροντίσει να μη φτάσει στην αποτυχία.

Ο ίδιος, στο βιογραφικό αφήγημα που δημοσιεύθηκε πριν λίγο καιρό, επέλεξε να κλείσει με τη φράση του Μάρκου Αυρήλιου: «Αν δεν είναι σωστό, μην το κάνεις. Αν δεν είναι αλήθεια, μην το λες.»

Ωραία λοιπόν.

Αν δεν υπάρχει χρηματοδότηση, μην αφήνεις να εννοείται ότι κάτι κερδήθηκε.

Αν δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα, μην παρουσιάζεις την ένταση ως πρόοδο.

Αν ήξερες ήδη την απάντηση, όπως σου είπε ο Ταχιάος, μην πουλάς την ερώτηση ως μεγάλη διεκδίκηση.

Και αν η κυβέρνηση δεν σου έδωσε αυτό που ζητάς, μην παριστάνεις ότι το πρόβλημα είναι η κυβέρνηση.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν κατάφερες να την πείσεις.

Η Θεσπρωτία δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς που θυμούνται τη στάνη όταν θέλουν συναίσθημα και τον περιφερειακό όταν θέλουν αγανάκτηση.

Έχει ανάγκη από ανθρώπους που φέρνουν αποτέλεσμα.

Έχει ανάγκη από εκπροσώπηση με κύρος.

Έχει ανάγκη από πολιτικό βάρος.

Έχει ανάγκη από κάποιον που δεν θα ανεβάζει βίντεο για να σκεπάσει το άδειασμα, αλλά θα έχει δουλέψει τόσο σοβαρά ώστε να μη χρειάζεται καν να απολογείται για το άδειασμα.

Γιατί η μεγαλύτερη απαξίωση για έναν τόπο δεν είναι μόνο να μη γίνονται τα έργα του.

Είναι να παρουσιάζεται η απουσία έργου ως πολιτική μάχη.

Να βαφτίζεται η καθυστέρηση «διεκδίκηση».

Να βαφτίζεται η αδυναμία «αγανάκτηση».

Να βαφτίζεται το δημόσιο άδειασμα «επιτυχία».

Και αυτό η Θεσπρωτία δεν πρέπει να το καταπίνει άλλο.

Δεν είναι κακή η κυβέρνηση.

Λίγος είναι ο Γιόγιακας.