Έξι θέσεις, μία φωτογραφία και έντεκα χρόνια καθυστέρηση | Γράφει ο Σωτήρης Γιάκης

Ο βουλευτής Θεσπρωτίας ανακοίνωσε το μέτρο της πολιτικής φτώχειας με την οποία έχει συνηθίσει να αντιμετωπίζεται η Θεσπρωτία.

Έξι θέσεις δικαστικών υπαλλήλων, μέσα σε μια πανελλαδική προκήρυξη για 265 εκπαιδευόμενους στα δικαστήρια και τις εισαγγελίες της χώρας, παρουσιάζονται περίπου ως προσωπικό πολιτικό κατόρθωμα. Με συνάντηση σε υπουργικό γραφείο. Με φωτογραφία. Με ευχαριστίες. Με το γνωστό τελετουργικό της μικρής πολιτικής.

Ας είμαστε καθαροί.

Το πρόβλημα δεν είναι οι έξι θέσεις. Είναι αναγκαίες. Το Πρωτοδικείο και η Εισαγγελία Θεσπρωτίας χρειάζονται προσωπικό. Οι πολίτες, οι δικηγόροι και οι επαγγελματίες χρειάζονται υπηρεσίες που λειτουργούν γρήγορα και σωστά.

Το πρόβλημα είναι ότι το αυτονόητο πλασάρεται ως επίτευγμα.

Και εδώ αρχίζει η πραγματική κατάντια.

Από το 2015 υπήρχε δημόσια ερώτηση του ίδιου του κ. Γιόγιακα για τη σύσταση οργανικών θέσεων και τη μηχανοργάνωση των δικαστικών υπηρεσιών Θεσπρωτίας. Τότε περιγράφονταν ήδη ελλείψεις, αυξημένος φόρτος εργασίας και ανάγκη άμεσης ενίσχυσης.

Άρα τι ακριβώς πανηγυρίζεται σήμερα;

Ότι ένα πρόβλημα γνωστό τουλάχιστον από το 2015 αντιμετωπίζεται μερικώς το 2026;

Ότι η Θεσπρωτία παίρνει έξι θέσεις μέσα από μια γενική προκήρυξη;

Ότι χρειάστηκαν έντεκα χρόνια για να φτάσουμε στο σημείο να παρουσιάζεται το ελάχιστο ως μεγάλη πολιτική επιτυχία;

Η στελέχωση των δικαστικών υπηρεσιών δεν είναι χάρη υπουργού. Δεν είναι δώρο προς βουλευτή. Δεν είναι υλικό για επικοινωνιακό πανηγύρι. Είναι υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι στους πολίτες.

Η ανάγκη δεν είναι επίτευγμα επειδή γέρασε.

Η καθυστέρηση δεν είναι επιτυχία επειδή συνοδεύεται από φωτογραφία.

Και το αυτονόητο δεν γίνεται θρίαμβος επειδή μπήκε σε δελτίο τύπου.

Η Θεσπρωτία δεν χρειάζεται βουλευτή που ευχαριστεί υπουργούς για τα στοιχειώδη. Χρειάζεται εκπροσώπηση που απαιτεί πριν η ανάγκη γίνει μόνιμη πληγή.

Ο βουλευτής δεν εκλέγεται για να κάνει τον αγγελιαφόρο των υπουργικών γραφείων. Εκλέγεται για να διεκδικεί.

Δεν εκλέγεται για να ανακοινώνει το ελάχιστο. Εκλέγεται για να φέρνει το ουσιαστικό.

Δεν εκλέγεται για να χαμηλώνει τον πήχη και μετά να ζητά χειροκρότημα επειδή πέρασε από πάνω του.

Οι έξι θέσεις είναι χρήσιμες.

Ο πανηγυρισμός τους είναι αποκαλυπτικός.

Αποκαλύπτει μια πολιτική εκπροσώπηση που έχει συνηθίσει να πουλά τη στοιχειώδη λειτουργία του κράτους ως προσωπικό τρόπαιο.

Και η Θεσπρωτία δεν χρειάζεται άλλη μικρότητα.

Χρειάζεται ανθρώπους που ανεβάζουν τον πήχη. Όχι ανθρώπους που τον κατεβάζουν στο ύψος μιας φωτογραφίας.