Καίγεται η ζωή μας… | Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος

Εικόνες σπαρακτικές. Οι πύρινες γλώσσες «κατάπιαν» όχι μόνο δασικές εκτάσεις, «σμπαραλιάζοντας» το φυσικό περιβάλλον, αλλά και ανθρώπινες ζωές και σπίτια.

Με σύμμαχο το δυνατό βοριά η φωτιά σε λίγα λεπτά κατόρθωσε να αγκαλιάσει τεράστιες εκτάσεις και να μεταβάλει σε κόλαση καταπράσινους πνεύμονες.

Απεγνωσμένη μάχη με τις φλόγες έδωσαν οι πυροσβέστες – πέντε έχασαν άδικα τη ζωή τους – και πολλοί κάτοικοι που με πόνο ψυχής είδαν να χάνονται οι περιουσίες τους.

Τα πυροσβεστικά αεροπλάνα και τα ελικόπτερα με αυτοθυσία ορμούσαν μέσα στους πυκνούς καπνούς για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν.

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε, και να το καταλάβουμε καλά, ότι με τις φωτιές καίγεται η ίδια η ζωή μας.

Μιλάμε για κλιματική αλλαγή (που ούτως ή άλλως εμείς την προκαλέσαμε), αλλά τις φωτιές δεν τις βάζει η…κλιματική αλλαγή, απλώς «διευκολύνεται»  η επέκτασή τoυς και το εύρος της καταστροφής. Άνθρωποι τις βάζουν. Εγκληματίες χωρίς ίχνος ανθρωπιάς μας πυρπολούν. Είναι πυρομανείς; Είναι αμελείς;  Είναι αναίσθητοι; Είναι πράκτορες ξένων συμφερόντων;  Είναι οικοπεδοφάγοι; Εξυπηρετούν κάτι άλλο;

Μέσα από τη στάχτη αναδύεται η οδύνη των ανθρώπων και η συνταρακτική διαπίστωση  ότι η σήψη έχει τόσο βαθιά εισχωρήσει , ώστε δεν υπάρχει  πια θεραπεία της αρρώστιας  που κατατρώγει τα στήθη της κοινωνίας.

Η οσμή του θανάτου  και η εικόνα της ερήμωσης  προξενούν πλήξη και οργή για εκείνους τους ασυνείδητους που για την α΄ ή β΄ σκοπιμότητα ασέλγησαν στη φύση, στάθηκαν αιτία να χαθούν ανθρώπινες ζωές, στέρησαν την περιουσία κάποιων ανθρώπων, έκαναν κόλαση τη γη και προξένησαν μεγάλη και ανεπανόρθωτη οικολογική αλλοίωση.

Οι συνθήκες εμφανίσεως των πυρκαγιών, οι ταυτόχρονα εμφανισθείσες εστίες και άλλα σημεία μαρτυρούν ότι δεν είναι τυχαία περιστατικά, αλλά εμπρησμοί, τους οποίους προξένησαν κακοποιά στοιχεία.

Αδίστακτοι άνθρωποι του κακού. Δεν τους συγκινεί ούτε η ζωή που χάνεται, ούτε η φύση, ούτε το κλάμα των ανθρώπων που έχασαν τα σπίτια τους.

Η απόγνωση γίνεται πιο μεγάλη, γιατί δεν φαίνεται καμιά λύση στο μεγάλο πρόβλημα. Τα μέτρα των εκάστοτε κυβερνήσεων δεν επαρκούν εκ των πραγμάτων. Οι αίτιοι μένουν ασύλληπτοι για να συνεχίσουν το αποτρόπαιο έγκλημά τους. Ο νόμος αδυνατεί να επιβάλει αυστηρές τιμωρίες.  Και τι μένει; Η ατιμώρητη κόλαση. Η απώλεια ανθρώπων, η καμένη γη και η δική μας απαισιοδοξία.

Πού οφείλεται αυτή η αδυναμία αντίστασης; Λείπει το ηθικό σθένος από την ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου. Έχει καμφθεί η ψυχική δύναμη και η θέληση έχει παραλύσει. Αν απέναντι στο κάθε έγκλημα ορθωνόταν η λαϊκή ομοψυχία και όχι η αδιαφορία, οι κάθε είδους εγκληματίες θα συλλαμβάνονταν και θα εύρισκαν την παραδειγματική τιμωρία.

Οι μέρες που περνάμε είναι δύσκολες. Και πρέπει να ξέρουμε ότι όποιος παίζει με τη φωτιά,  στο τέλος καίγεται.  Ας μην παίζουμε με τη φωτιά λοιπόν…