52ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή»: Το σύνθημα του πέρασε και από την Ηγουμενίτσα

Το σύνθημα του 52^ου Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή»,«Στρατηγέ, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα… ξέρει να σκέφτεται (Μπ. Μπρεχτ) – Με το ΚΚΕ μπροστά, για τον Σοσιαλισμό!» έφτασε την Παρασκευήκαι στην Ηγουμενίτσα. Οι εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στον προαύλιο χώρο του «Πάνθεον» και η κεντρική ομιλία έγινε από τον Γιάννη Μπορμπότη, μέλος του Γραφείου Περιοχής Ηπείρου-Κέρκυρας-Λευκάδας του ΚΚΕ.

Το πρόγραμμα περιλάμβανε συναυλία με τους Γιώργο Ρούγκα and the band, σε τραγούδια του Άλκη Αλκαίου και έντεχνα. Συμμετείχαν οι Κατερίνα Δημακοπούλου, Χρήστος Καραβίδης και Σταύρος Κύρλας.

Στον χώρολειτούργησε έκθεση αφιερωμένη στα 80 χρόνια από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, στέκι του «Κόκκινου Αερόστατου» και παιδότοπος, βιβλιοπωλείο με εκδόσεις της «Σύγχρονης Εποχής» και cocktailbar.

Ο Γιάννης Μπορμπότηςξεκίνησε την  ομιλία του αναφερόμενος στη συμπλήρωση 13 χρόνων από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από την εγκληματική – ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής, την ίδια μέρα:

«Δεκατρία χρόνια μετά, δεν ξεχνάμε. Δεν συγχωρούμε. Κρατάμε ζωντανή τη μνήμη του Παύλου Φύσσα και όλων όσοι βρέθηκαν στο στόχαστρο της ναζιστικής εγκληματικής δράσης. Ο φασισμός δεν εμφανίζεται από το πουθενά, ούτε αποτελεί κάποια δήθεν «αντισυστημική» δύναμη. Είναι γέννημα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και μπορεί να αξιοποιηθεί ως όπλο απέναντι στους εργαζόμενους, στη νεολαία, στους μετανάστες, σε όλους όσοι αγωνίζονται και αμφισβητούν την πολιτική της εκμετάλλευσης. (…)

Όμως το εργατικό και λαϊκό κίνημα έχει πείρα. Ξέρει ποιοι είναι οι πραγματικοί του αντίπαλοι και ξέρει πώς αντιμετωπίζεται το φασιστικό δηλητήριο: με οργάνωση, συλλογικότητα, αλληλεγγύη και αγώνα. Με τη μαζική δράση στους χώρους δουλειάς, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές. Με την απομόνωση των φασιστών και των ναζιστικών μορφωμάτων, ώστε να μην μπορέσουν να σηκώσουν ξανά κεφάλι. Να μη βρουν χώρο να εμφανιστούν εκεί όπου υπάρχει οργανωμένος λαός».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του τόνισε: «Η τεχνολογία κάνει τεράστια άλματα, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξάνεται, η επιστήμη ανοίγει δρόμους που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες έμοιαζαν αδιανόητες.

Όμως τελικά αυτή η τεχνολογία δεν αξιοποιείται για να υπηρετήσει τις ανάγκες μας. Η πραγματικότητα σε υποδομές υγείας, παιδείας, αθλητισμού, πολιτισμού είναι πολύ πίσω από τις δυνατότητες. Η αντιπυρική και αντιπλημμυρική προστασία ελλιπείς και έτσι το καλοκαίρι καιγόμαστε και το χειμώνα πνιγόμαστε. Και εδώ στην Ηγουμενίτσα υπάρχουν εμφανείς αυτές οι αντιφάσεις. Πως γίνεται να κατασκευάζονται τεράστια έργα στο λιμάνι ή σε ξενοδοχεία αλλά η κατάσταση, για παράδειγμα, στα σχολεία να είναι αυτή; Με κτήρια που έχουν μεγάλα προβλήματα με τις απαρχαιωμένες ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις και που εγκυμονούν κινδύνους, με όλα τα νηπιαγωγεία της πόλης να είναι σε νοικιασμένα και ακατάλληλα κτήρια που κανονικά προοριζόταν για καταστήματα και μαγαζιά κλπ. Και η λύση απέναντι σε αυτά από το κράτος; Τα μερεμέτια και τα μπογιατίσματα από τις αγαθοεργίες των τραπεζιτών που από τη μία βάφουν κάνα σχολείο αλλά από την άλλη παίρνουν τα σπίτια των παιδιών που πάνε σε αυτά τα σχολεία. (…)

Μετά και την έγκριση από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ηγουμενίτσας, το λιμάνι εδώ δίπλα θα μετατραπεί σε επιχειρησιακή βάση για την ερευνητική γεώτρηση Ασωπός-1 που θα πραγματοποιηθεί στο Block-2 του Ιονίου στην περιοχή των Διαποντίων Νήσων της Κέρκυρας. Αυτή η πολυδιαφημιζόμενη επένδυση, γίνεται προς όφελος του λαού;

Οι ενεργειακοί όμιλοι, όπως η ExxonMobil, δεν έρχονται στο Ιόνιο για να εξασφαλίσουν την ενεργειακή επάρκεια της Κέρκυρας, της Ηπείρου ή των λαϊκών νοικοκυριών. Έρχονται να ερευνήσουν και, εφόσον εντοπιστεί οικονομικά αξιοποιήσιμο κοίτασμα, να προχωρήσουν σε μια επένδυση που θα πρέπει να αποδώσει κέρδος.

Μήπως και αν τελικά προχωρήσει η εξόρυξη, θα είναι πιο φθηνή η ενέργεια στην περιοχή σας; Μπορούν να εξασφαλίσουν την προστασία του περιβάλλοντος όταν κριτήριο των επενδύσεων τους είναι το κέρδος; Σε καμία περίπτωση. Η κυβέρνηση παραχωρεί στους ιδιώτες πηγές ενέργειας που εξαντλούνται για την κερδοφορία του κεφαλαίου χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες και το κόστος για το λαό. (…)

Αυτό είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε, αυτός είναι ο καπιταλισμός. Και όσο περισσότερο αναπτύσσονται οι παραγωγικές δυνατότητες της κοινωνίας, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η αντίφαση ανάμεσα σε αυτό που θα μπορούσε να γίνει για την εργατική τάξη και τον λαό και σε αυτό που τελικά γίνεται.

Θα μπορούσαμε να δουλεύουμε λιγότερο και με καλύτερους όρους. Αντί αυτού η εντατικοποίηση κυριολεκτικά τσακίζει κορμιά. Όπως του ξενοδοχοϋπάλληλου στο ξενοδοχείο Marbella, που η εργοδοσία επιχείρησε να αποκρύψει το περιστατικό.

Θα μπορούσαμε να δουλεύουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια και όχι όπως στις ιχθυοκαλλιέργειες εδώ στην Θεσπρωτία όπου οι εργαζόμενοι δεν είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά, όπου σε ορισμένες μονάδες δεν υπάρχουν καν ΜΑΠ, όπου συνολικά η υλική υποδομή είναι ασυντήρητη με γερανούς σάπιους, κλαρκ χωρίς καλά φρένα κ.α.

Θα μπορούσαμε να τρεφόμαστε φθηνά και ποιοτικά. Αλλά αντί για αυτό οι μανταρινοπαραγωγοί του νομού σας πουλάνε στους εμποροβιομηχάνους 0,25 ευρώ το κιλό το μανταρίνι και όταν πάνε στα supermarkets βρίσκουν το ίδιο, το δικό τους το μανταρίνι στα 2,18 ευρώ! Μανταρίνι στο χωράφι…..χρυσάφι στο ράφι.

Για όλα αυτά και για πολλά ακόμη, οι κομμουνιστές μπαίνουν μπροστά και μέσα από τα σωματεία, τα συνδικάτα δίνουν την μάχη για να δικαιώνονται οι εργάτες, να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, να αποτρέπουν απολύσεις, να κατακτούν μικρές αλλά σημαντικές νίκες, να οργανώνονται ακόμη καλύτερα όπως έγινε με την ίδρυση Αγροτικού Συλλόγου μέσα στη διάρκεια της μεγάλης μάχης των περσινών μπλόκων της αγροτιάς».

Κλείνοντας την ομιλία του, ο Γ. Μπορμπότης σημείωσε: «Η Ιστορία της ανθρωπότητας δεν γράφτηκε από τους θεατές της. Γράφτηκε από τους ανθρώπους που αποφάσισαν να σηκωθούν και να διεκδικήσουν. Από αυτούς που οργανώθηκαν, συγκρούστηκαν, δεν υποχώρησαν μπροστά στους αρνητικούς συσχετισμούς.

Γράφτηκε από τους 200 της Καισαριανής που πήγαν με τη γροθιά υψωμένη, χαμογελώντας και τραγουδώντας απέναντι στις σφαίρες των εκτελεστών τους, από τους εκτελεσμένους συντρόφους μας εδώ απέναντι στο Λαζαρέτο που δεν υπέγραψαν μία δήλωση μετάνοια για να σωθούν, από τους μαχητές του ΔΣΕ που πολέμησαν παλικαρίσια εδώ παραπάνω στη Μουργκάνα απέναντι σε υπερ-πολλαπλάσιες δυνάμεις αλλά κράτησαν για έδιναν τη ζωή τους για έναν άλλο σκοπό ανώτερο. (…)

Ο εργαζόμενος άνθρωπος, η εργατική τάξη, η λαϊκή πλειοψηφία δεν είναι θεατές της Ιστορίας. Είναι η δύναμη που μπορεί να την κινήσει. Κι αυτό ακριβώς επιχειρεί να κρύψει η κυρίαρχη προπαγάνδα, παρουσιάζοντας τον πόλεμο, την ακρίβεια, το χρέος, την εκμετάλλευση ως αναπόφευκτες πραγματικότητες στις οποίες όλοι απλώς πρέπει να προσαρμοστούμε. Να μας πείσει ότι «έτσι είναι τα πράγματα» και ότι τίποτα ουσιαστικό δεν μπορεί να αλλάξει.

Κι όμως, ο σημερινός κόσμος μόνο ακίνητος δεν είναι. Οι ανταγωνισμοί οξύνονται, οι αντιθέσεις του καπιταλισμού βαθαίνουν, οι οικονομίες που παρουσιάζονται ως πανίσχυρες κουβαλούν τεράστιες αντιφάσεις, οι συμμαχίες και οι ισορροπίες δοκιμάζονται. Μέσα σε αυτές τις ρωγμές δεν πρέπει να βλέπουμε μόνο την αστάθεια και τους κινδύνους. Πρέπει να βλέπουμε και τις δυνατότητες που ανοίγονται για την εργατική και λαϊκή πάλη. (…)

Το δίλημμα, λοιπόν, είναι πραγματικό: υποταγή σε έναν κόσμο πολέμων, εκμετάλλευσης και διαρκών θυσιών ή αγώνας για την ανατροπή του;

Η Ιστορία δεν έχει τελειώσει και οι σημερινοί συσχετισμοί δεν είναι αιώνιοι. Η ιστορία του εργατικού – λαϊκού κινήματος στην χώρα μας το αποδεικνύει. Τα 80 χρόνια που συμπληρώνονται φέτος από την έναρξη της δράσης του Δημοκρατικού Στρατού μας το θυμίζουν επίμονα. (…)

Γιατί τελικά το πιο επικίνδυνο πράγμα για το σύστημα δεν είναι ο άνθρωπος που απλώς αγανακτεί με την αδικία. Είναι ο άνθρωπος που καταλαβαίνει από πού προέρχεται η αδικία, ανακαλύπτει τη δύναμή του μαζί με τους άλλους, οργανώνεται και αποφασίζει ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

Και αυτόν τον άνθρωπο θέλουμε να δημιουργήσουμε. Τον άνθρωπο που δεν σκύβει το κεφάλι. Που έχει το «ελάττωμα» να σκέφτεται, να οργανώνεται, να αγωνίζεται και τελικά να παίρνει στα χέρια του την ίδια του τη ζωή.

Με όλες μας τις δυνάμεις λοιπόν, χωρίς να αφήνουμε λεπτό να πάει χαμένο δίνουμε τη μάχη μαζί με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ μέχρι την οριστική νίκη».