Το φαινόμενο είναι γενικευμένο, και όχι μόνο στην επαρχία, αλλά και σε όλες τις μεγαλουπόλεις, μα και στην ίδια την πρωτεύουσα…
Με απλά λόγια, οι περισσότεροι άνθρωποι, είτε κατά μόνας ειτε κατά ζεύγη, γίνονται * μέλη* μιας παρέας, επειδή αυτό επιτάσσει, μια *δοσμένη κοινωνική ανάγκη*, μια *δοσμένη
κοινωνική σύμβαση* χωρίς να έχουν οποιαδήποτε κοινά κοινωνικά ενδιαφεροντα, χωρίς να έχουν περίπου σχετικά όμοια γνωρίσματα ως αυτόνομες προσωπικότητες, χωρίς να έχουν
κοινές κοινωνικές ανησυχίες…
Αυτό μπορεί επίσης να συμβαίνει, γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται….
Φοβούνται την ΜΟΝΑΞΙΑ, ( δεν μιλώ για την ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ.. που είναι τελείως διαφορετική κατάσταση).
Φοβούνται ακόμα, τους τρομάζει κυριολεκτικά θα έλεγα, η κριτική του κοινωνικού περίγυρου, αν επιλέξουν να περνούν τον περισσότερο χρόνο να είναι μόνοι τους, αν επιλέξουν αυτό, αφού δεν έχουν τίποτε κοινό να πούνε με τα μέλη της… παρέας , μιας κατά συνθήκη παρέας…
Κατά την άποψή μου, δεν ΑΞΙΖΕΙ ,να χάνεις πολύτιμο χρόνο, σε ανούσιες και ανόητες καταστάσεις και συνθήκες, όπως είναι μια τέτοια παρέα….μια τέτοια κοινωνική συνθήκη.
Κατά την άποψή μου επίσης, δεν χρειάζεται κάποιο ιδιαίτερο θάρρος, για να επιλέξεις να αφιερώνεις πολύ χρόνο, στις * συνομιλίες* με τον εαυτό σου, με την μοναξιά…
Αρκεί να έχεις ξεκαθαρίσεις μέσα σου τι σε ενδιαφέρει στη ζωή σου, και λίγο- πολύ, να τα ΕΧΕΙΣ ΒΡΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ…όπως πολύ σωστά αναφέρουν, εγνωσμένης αξίας ψυχίατροι και ψυχολόγοι….
Με άλλα λόγια όταν, η διαρκής και συνεχής συνδιαμόρφωση του χαρακτήρα σου, πλησιάζει ή είναι ήδη, στα όρια της ΑΤΟΜΙΚΗΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑΣ..
Όταν λοιπόν, υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι που καθιστούν δύσκολη την προσπάθειά σου ,να αποτελείς μέρος μιας παρέας, ή μιας ομάδας, αφού δεν υπάρχει κοινός τόπος ενδιαφερόντων, ή έστω περίπου κοινός ,ΤΟΤΕ είναι πολύ καλύτερα, να επιλέγεις χώρους που μπορεί να ανθίσει δημιουργικά η ΜΟΝΑΞΙΑ σου..
Αυτό είναι το πιο έντιμο που μπορείς να κάνεις, παρά να ξεγελάς και τον εαυτό σου και τους άλλους, λέγοντας ότι τάχα τι ταιριαστή παρέα ή ομάδα έχουμε…
Έτσι λοιπόν υπάρχουν περιπτώσεις, που ΑΞΙΖΕΙ να βιώνεις τη ΜΟΝΑΞΙΑ σου…
Και αν για κάποιο λόγο, σε φοβίζει ή σε κουράσει η ΜΟΝΑΞΙΑ μην την αφήνεις να σε επανασυνδέσει, με τοξικούς, με ανόητους, έστω αταίριαστους παντελώς με σένα ανθρώπους ( αφθονούν εν επαρκεία τα είδη..) και όπως ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΆ
ΕΧΕΙ ΕΙΠΩΘΕΙ, ΕΧΕΙ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΔΙΑΤΥΠΩΘΕΙ…. :
* Δεν χρειάζεται να πιείς δηλητήριο, επειδή …διψάς. *
ΥΓ. Εννοείται ότι οι παραπάνω σκέψεις, είναι γεννήματα της μοναξιάς και μιάς βροχερής νύχτας, σε μια ζωογόνο προσπάθεια φυγής….
