Το Εργατικό Kέντρο Θεσπρωτίας για την απεργία της πρωτομαγιας

ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΜΑΣ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ – 10.30 π.μ

Βαδίζουμε στον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και πρωτοπόροι της ταξικής πάλης, από τους εργάτες του Σικάγο του 1886 μέχρι τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944.Τώρα είναι η ώρα να βγει με ορμή στο προσκήνιο η εργατική τάξη, να συγκρουστεί με την πολιτική του κέρδους, που εγκληματεί καθημερινά στους χώρους δουλειάς, τσακίζει μισθούς, εργασιακά και λαϊκά δικαιώματα, που σέρνει τον λαό στα σφαγεία του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Ρίχνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την επιτυχία της απεργίας της 1ης Μάη, για να φτάσει σε κάθε εργαζόμενο και χώρο δουλειάς το ελπιδοφόρο μήνυμα της οργάνωσης, της αγωνιστικής ανάτασης και μάχης όπως εκφράστηκε στη μεγαλύτερη πανεργατική σύσκεψη που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στην Ελλάδα, στις 4 Απρίλη, στην Καισαριανή με την συμμετοχή του εργατικού κέντρου Θεσπρωτίας των σωματείων μας όπως και αλλων 720 σωματείων, ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων και πάνω από 2000 συνδικαλιστών έδειξε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα τους να βάλουν τη δική τους σφραγίδα και να καθορίσουν προς όφελός τους τις εξελίξεις

140 χρόνια από τον ξεσηκωμό των εργατών που σφράγισε την πάλη για το 8ωρο, ο αγώνας στις σύγχρονες συνθήκες για τη μείωση του εργάσιμου χρόνου, για 7ωρο – 5ήμερο – 35ωρο, δεν είναι ουτοπία. Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της εργασίας, η επιστήμη, η τεχνολογία και η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχουν φτάσει σε πρωτόγνωρα, αδιανόητα για άλλες εποχές επίπεδα, δεν μπορεί να χωρά ούτε ως σκέψη ο εργαζόμενος να ζει με εξάντληση, ανασφάλεια και ατέλειωτες ώρες δουλειάς.

Συνεχίζουμε με την απεργία της Πρωτομαγιάς τον αγώνα ενάντια στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την κυβέρνηση της ΝΔ και τα κόμματα του ευρωατλαντισμού που επιτίθενται ανοιχτά στα δικαιώματά μας, επιβάλλοντας 13ωρα, διευθέτηση του χρόνου εργασίας, ελαστικά ωράρια και εντατικοποίηση στα πλαίσια της πολεμικής οικονομίας.   Ενώ δίνουν “ψίχουλα” για τον κατώτατο μισθό, κοροϊδεύουν με τα διάφορα pass και η ακρίβεια τσακίζει το πορτοφόλι της λαϊκής οικογένειας, την ίδια στιγμή τα κρατικά ταμεία γεμίζουν από άμεσους και έμμεσους φόρους από την αύξηση στα καύσιμα και στα παράγωγά τους σαν συνέπεια του πολέμου. Λεφτά που χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτήσουν την περαιτέρω εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο, τις φοροαπαλλαγές και τα προνόμια των επιχειρηματικών ομίλων. Δίνουν 7 δις ευρώ το χρόνο για το ΝΑΤΟ που δεν έχουν σχέση με την άμυνα της χώρας, με τα 800 δις της ΕΕ για την πολεμική της προετοιμασία. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα του πολέμου τους!  Δυναμώνουμε τον αγώνα παντού, για αυξήσεις στους μισθούς, για Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, για σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας, για κατάργηση των φόρων στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, στην ενέργεια και στα καύσιμα.

Κανένας παλιός ή νέος κυβερνητικός μεσσίας δεν πρόκειται να σώσει τον λαό και τους εργαζόμενους. Η σταθερότητα του συστήματος της εκμετάλλευσης σημαίνει αστάθεια, ανασφάλεια, φτώχεια και νέα βάρη για τον λαό.

Σημαίνει μπόχα και δυσωδία που αναδίδεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που φέρει τη σφραγίδα της κυβέρνησης της ΝΔ και της ΕΕ. Δεν είναι ούτε εξαίρεση ούτε “παραστράτημα”. Είναι το αποτέλεσμα της ΚΑΠ, που ξεκληρίζει τους βιοπαλαιστές αγρότες, συγκεντρώνει τη γη και την παραγωγή σε όλο και λιγότερα χέρια, γεννά ρουσφέτια, διαφθορά και εξαγορά συνειδήσεων. Αυτή είναι η “κανονικότητά τους”, να ματώνει ο λαός και να θησαυρίζουν οι λίγοι.

Αντίστοιχο βρώμικο είναι και το σκάνδαλο που αποκαλύφθηκε ξανά με τα ευρωπαϊκά προγράμματα που “αξιοποιεί” η ηγεσία της ΓΣΕΕ, σε συντονισμό με την κυβέρνηση και τους εργοδότες ώστε να αναπαράγεται ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στα συνδικαλιστικά όργανα με αντάλλαγμα τη στήριξη της αντεργατικής πολιτικής.

Συνδικάτα εργατών και όχι των εργοδοτών! να απαλλαγεί η εργατική τάξη από τους εργατοπατέρες που έκαναν το συνδικαλιστικό κίνημα σκαλοπάτι για καριέρες, προνόμια, όπως ο εκατομμυριούχος πρόεδρος της ΓΣΕΕ και ο συνδικαλιστικός μηχανισμός ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά που τον στηρίζει. Έχει την υπογραφή τους η κατάπτυστη “κοινωνική συμφωνία” κυβέρνησης, ΣΕΒ και ηγεσίας της ΓΣΕΕ δεν είναι τίποτα άλλο παρά άλλη μία ταφόπλακα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις, στις κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και στα δικαιώματα των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα καλό να περιμένουν από την ισόβια αυτή ηγεσία της ΓΣΕΕ. Λογαριάζουν όμως χωρίς το αληθινό εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που ανασυντάσσεται, αλλάζει συσχετισμούς και αποκτά κοινό βηματισμό με το κίνημα της αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων, της νεολαίας. Που δίνει σημαντικές και ελπιδοφόρες μάχες απέναντι σε κυβέρνηση και αφεντικά.

Όπως έδειξε και το πρόσφατο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, μέσα στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα εκφράζονται διαχρονικά δυο κόσμοι.

Από τη μια οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, συνολικά οι δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που έχουν πάρει διαζύγιο με τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων. Αυτοί που έβαλαν πλάτη για να υπονομευτούν ιστορικές κατακτήσεις όπως το 8ωρο και η Εθνική Συλλογική Σύμβαση. Αυτοί που καλλιεργούν την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία με σκοπό να ενισχύσουν τη γραμμή του κοινωνικού εταιρισμού. Την αντίληψη δηλαδή ότι οι εργαζόμενοι έχουν τα ίδια συμφέροντα με τους εκμεταλλευτές τους, τα παράσιτα – ιδιοκτήτες των επιχειρηματικών ομίλων. Ότι πρέπει να θυσιαστούν για τα κέρδη και τους πολέμους τους στο όνομα των “εθνικών στόχων” που υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των καπιταλιστών.

Από την άλλη το ταξικό κίνημα, το ΠΑΜΕ που εκφράζεται από τη δράση χιλιάδων πρωτοπόρων συνδικαλιστών στους χώρους δουλειάς, εκατοντάδων σωματείων που δεν συμβιβάζονται με τη λογική του μικρότερου κακού, με τη μοιρολατρία και την ανάθεση. Πρωταγωνιστούν στη δύσκολη πορεία οργάνωσης της εργατικής τάξης στα σωματεία, στην οργάνωση της πάλης για τα συμφέροντά της, μακριά από το δηλητήριο του κοινωνικού εταιρισμού και της ταξικής συνεργασίας. Πρωταγωνιστούν στην προσπάθεια για να αλλάξουν οι συσχετισμοί δύναμης και να ισχυροποιηθεί το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής ενάντια στο σύστημα του πολέμου και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.Γιατί εκεί κρίνεται ο καθένας. Στους χώρους δουλειάς και τους κλάδους, στο δρόμο του αγώνα. Εκεί δοκιμάζονται οι ιδέες. Εκεί γεννιέται η ελπίδα, εκεί δυναμώνει η πραγματική ανατροπή.

Εμπνεόμαστε από τους μεγάλους ταξικούς αγώνες του παρελθόντος και δίνουμε υπόσχεση στους αγώνες του μέλλοντος, να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε η εργατική τάξη να σταθεί στο ύψος της ιστορικής της αποστολής. Να δυναμώσει τον αγώνα, να συγκρουστεί με την εξουσία του κεφαλαίου, να σπάσει οριστικά τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και να ανοίξει τον δρόμο για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, πολέμους, αδικία και καταπίεση.

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ! ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ!