Μάριος Κάτσης για τον Περιφερειακό Ηγουμενίτσας και τη σύνδεση Εγνατίας/Μαυροματίου – Ερωτήματα και αιχμές για τη χρηματοδότηση

Διαβάζοντας λοιπόν την πρόσκληση που τρέχει στη φωτό που ακολουθεί, μου γεννιούνται πρωτογενώς κάποιες απορίες:

1) Η πρόσκληση είναι ανοικτή από τις 18 Ιουνίου. Γιατί διαρρέεται ότι τώρα (τέλος Αυγούστου), πάρθηκε η πολιτική απόφαση για υποβολή και ενώ λήγει στις 6 Οκτώβρη, κάτι παραπάνω δηλαδή από 1 μήνα; Τι έγινε τους 2,5 μήνες που μεσολάβησαν και δεν έχει ήδη υποβληθεί; Δεν ήταν έτοιμοι; Δεν το ήθελαν; Δε συμφωνούσαν;

2) Οι τομείς (areas) της πρόσκλησης είναι 7. Γιατί επιλέχθηκε ο τομέας “Military Mobility” και όχι ο “Adapting the transport infrastructure at Union external borders” που είναι προφανώς και αυταπόδεικτα πιο συναφής και αφορά την Προσαρμογή των υποδομών μεταφορών στα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης; Πώς τεκμαίρεται η Στρατιωτική κινητικότητα;

3) Ποιος ο λόγος εμπλοκής του Υπ. Εθνικής Άμυνας στην υπόθεση υποβολής και όχι του Υποδομών, όταν το εν λόγω Υπουργείο έχει καταργήσει μόλις πρόσφατα το Στρατόπεδο Φιλιατών; Πόσο τεκμηριωμένος αλήθεια πιστεύει κανείς θα είναι ο φάκελος, όταν με το καλό αυτός υποβληθεί στη Ευρωπαϊκή επιτροπή, όταν αιτούνται ευρωπαϊκά χρήματα για Στρατιωτική Κινητικότητα (Military Mobility), τη στιγμή που έκλεισαν το 628 Τάγμα Πεζικού στους ακριτικούς Φιλιάτες και δεν έχει μείνει στρατιωτικός ή οπλίτης έστω για δείγμα;

4) Πόσα χρήματα διαθέτουν οι επιμέρους τομείς, και πόσα άλλα έργα έχει υποβάλλει η Ελληνική Κυβέρνηση σε καθέναν από αυτούς; Έχουν δεσμευτεί μήπως για άλλα έργα στους άλλους τομείς; Και αν ναι, ποια είναι αυτά και πού;

5) Γιατί δεν αξιοποιήθηκε έστω και τώρα στο παρά 1, η ευκαιρία από τα υπόλοιπα του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (RRF) που λήγει σε λίγες ημέρες, στο Τέλος του Αυγούστου;

6) Το ίδιο ερώτημα αφορά και την ένταξη στο ΕΣΠΑ 2020-2027. Γιατί εναλλακτικά δεν εντάχθηκε εκεί προκειμένου να γίνει γέφυρα στη νέα προγραμματική περίοδο για το Εθνικό και Περιφερειακό Εταιρικό Σχέδιο (ΕΠΕΣ) 2028–2034 και να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση για την υλοποίησή του; Παρεμπιπτόντως, το ΕΠΕΣ ’28-’34, βρίσκεται ήδη σε φάση σχεδιασμού και εθνικού διαλόγου, και αναρωτιέμαι, έχουν εγκαίρως παρέμβει οι αρμόδιοι φορείς και αιρετοί του τόπου για να εξασφαλίσουν την παρουσία του νομού σε αυτό (όχι μόνο σε αυτό το έργο που θα έπρεπε να είναι εκ των ουκ άνευ);

7) Γιατί δεν εντάσσεται στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) που είναι αμιγώς πολιτική απόφαση να επιβεβαιώσουν την βούλησή τους για υλοποίηση;

8 ) Πως θα αξιοποιηθεί εμπορικά το Λιμάνι της Ηγουμενίτσας που ξεπουλήθηκε και πώς θα αναβαθμιστεί το Τελωνείο Μαυροματίου όταν δεν έχει επιτευχθεί η παραμικρή πρόοδος στην κατεύθυνση αυτή;

9) Τέλος, πόση κοροϊδία αντέχει ακόμα η Θεσπρωτία από την ανικανότητα, την ανεπάρκεια και την έλλειψη έγνοιας και πολιτικής βούλησης για σύγκλιση με την υπόλοιπη Ευρώπη, ενός από τους πιο φτωχούς (ίσως ο πιο φτωχός) νομούς της Ένωσης;

Τα τελευταία 7 χρόνια, συνιστούν μια τεράστια χαμένη ευκαιρία για το Νομό να κάνει βήματα μπροστά, όταν και λόγω πανδημίας, έχουν πέσει 80 δις στην ελληνική οικονομία και η Θεσπρωτία είναι εκκωφαντικά απούσα. Εύχομαι πραγματικά να προλάβει να υποβληθεί η πρόταση, να έχει μελετηθεί και τεκμηριωθεί σωστά και όχι στο πόδι και να χρηματοδοτηθεί μέχρι κεραίας, γιατί δε μας παίρνει να σπαταλάμε άλλες ευκαιρίες. Να λάβει δηλαδή σάρκα και οστά το #1 αναπτυξιακό ζήτημα του νομού κατά τη γνώμη μου, αν και είμαι εξαιρετικά ανήσυχος ότι αυτό δε θα συμβεί. Μακάρι να διαψευστώ.