Αντώνης Μπέζας: Οι Θερμοπύλες της Ηπείρου… μέχρι πού φτάνουν;

Η χθεσινή παρουσία του φίλου Υφυπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Θανάση Δαβάκη και της στρατιωτικής ηγεσίας στο Επιτηρητικό Φυλάκιο του Μολυβδοσκέπαστου, στην Κόνιτσα, για την ανταλλαγή ευχών με το προσωπικό που υπηρετεί στη μεθόριο, υπενθυμίζει κάτι το αυτονόητο: ότι τα σύνορα δεν είναι μια γραμμή στον χάρτη, αλλά ένας ζωντανός χώρος ευθύνης, αποτροπής, επιτήρησης και καθημερινής επιφυλακής.

 

Ο Υφυπουργός, ολοκληρώνοντας την περιοδεία του, ευχήθηκε «Καλή Ανάσταση σε όλους εκείνους που φυλάττουν τις Θερμοπύλες της Ηπείρου».

Πολύ σωστά. Όμως γεννάται ένα εύλογο —και αναπόφευκτο— ερώτημα: Στη Θεσπρωτία δεν φυλάμε Θερμοπύλες;

 

Γιατί, αν στα σύνορα των Ιωαννίνων με την Αλβανία αναγνωρίζεται —και δικαίως— η ανάγκη στρατιωτικής παρουσίας, στα σύνορα της Θεσπρωτίας η ίδια ανάγκη κρίθηκε περιττή;

Γιατί καταργήθηκε το 628 Τάγμα Πεζικού στους Φιλιάτες και μαζί του έκλεισαν όλα τα Φυλάκια που κάλυπταν τη μεθοριακή γραμμή;

Και γιατί, αντί για ενίσχυση της αποτρεπτικής παρουσίας και της επιτήρησης, σχεδιάζεται η δημιουργία φυλακών στον ίδιο χώρο;

Δεν πρόκειται απλώς για μια στρατιωτική επιχειρησιακή επιλογή.

 

Πρόκειται για μια κραυγαλέα πολιτική αντίφαση.

Οι «Θερμοπύλες» δεν μπορεί να είναι επιλεκτικές.

Δεν μπορεί να υπάρχουν σύνορα δύο ταχυτήτων.

 

Και κυρίως, θα μείνει ανεξίτηλο στην ιστορία της Θεσπρωτίας ότι τέτοιες αποφάσεις πέρασαν χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση.

 

Η Θεσπρωτία, φαίνεται ότι στο μυαλό κάποιων δεν είναι κατάλληλη για να «φυλάττει Θερμοπύλες»… αλλά για να φυλάττει κατάδικους. Και επίσης, ότι δεν της αρμόζει να έχει Πανεπιστήμιο παρά μόνο ξενοδοχεία!