Οι Hells Angels και οι φόβοι μιας κοινωνίας που κοιτάζει αλλού

Με αφορμή την άφιξη των Hells Angels στην Ηγουμενίτσα έχουν εκφραστεί αντιδράσεις, ανησυχίες και φόβοι από μέρος της τοπικής κοινωνίας. Δημοσιεύματα, ανακοινώσεις και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρουσιάζουν σχεδόν ως βεβαιότητα ότι η παρουσία χιλιάδων μοτοσικλετιστών μόνο κακό μπορεί να κάνει και ότι συνιστά απειλή για την περιοχή.

Για πολλούς αρκεί μια μηχανή, ένα δερμάτινο γιλέκο και μερικά τατουάζ για να δημιουργηθεί αυτομάτως η εικόνα του επικίνδυνου ανθρώπου. Πρόκειται για μια αντίληψη που βασίζεται περισσότερο σε στερεότυπα παρά σε πραγματικά δεδομένα. Είναι η ίδια λογική που διαχρονικά αντιμετώπιζε με καχυποψία οτιδήποτε διαφορετικό από τα συνηθισμένα.

Φυσικά και οι αρχές οφείλουν να διασφαλίσουν ότι μια τόσο μεγάλη διοργάνωση θα πραγματοποιηθεί με τάξη, ασφάλεια και σεβασμό προς τους κατοίκους της Ηγουμενίτσας. Αυτό όμως είναι εντελώς διαφορετικό από τη συλλογική δαιμονοποίηση χιλιάδων ανθρώπων πριν καν φτάσουν στην περιοχή μας.

Ανησυχούμε για μερικές χιλιάδες μοτοσικλετιστές που θα παραμείνουν για λίγες ημέρες στην περιοχή, αλλά πολύ λιγότερο για τα κλειστά καταστήματα, για τις χαμένες θέσεις εργασίας, για την διασκέδαση που χάθηκε, για τους νέους που δεν επιστρέφουν ποτέ στον τόπο τους. Συζητάμε για κινδύνους που ενδεχομένως θα εμφανιστούν ενώ συχνά αγνοούμε εκείνους που βρίσκονται ήδη μπροστά μας.

Η Θεσπρωτία, όπως και άλλες περιοχές της Ελληνικής Περιφέρειας, γερνούν και ερημώνουν. Οι νέοι άνθρωποι φεύγουν αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες σε άλλες πόλεις ή στο εξωτερικό. Τα χωριά αδειάζουν, τα σχολεία κλείνουν, οι τοπικές κοινωνίες συρρικνώνονται. Σε πολλές περιπτώσεις έχουμε φτάσει να ζούμε σε μια κοινωνία που αποτελείται κυρίως από μεγαλύτερες ηλικίες, «συνταξιούχων» όπως συνηθίζουμε να αποκαλούμε, παρακολουθώντας αμήχανα τη φυγή των παιδιών αφού ο τόπος αυτός δεν προσφέρει τίποτα πλέον που να μπορεί να τα κρατήσει.

Κι όμως αντί να συζητάμε γι’ αυτά τα προβλήματα, συνεχώς αναζητούμε νέους φόβους. Μας φταίει ο επισκέπτης, ο ξένος, ο διαφορετικός. Μας φταίνε όλοι οι άλλοι αλλά σπάνια αναρωτιόμαστε τι κάνουμε εμείς για να αλλάξουμε όσα μας ενοχλούν. Όσα κάνουν αυτή την πόλη ακατάλληλη για τους νέους -και όχι μόνο.

Η Ηγουμενίτσα δεν έχει να φοβηθεί μια συνάντηση μοτοσικλετιστών. Έχει να φοβηθεί τη μιζέρια, την εσωστρέφεια, την προκατάληψη, την κακοπροαίρετη κριτική. Έχει να φοβηθεί τη συνήθεια να αναζητούμε «αποδιοπομπαίους τράγους» αντί να εστιάζουμε στα ζητήματα που καθορίζουν πραγματικά το μέλλον της περιοχής.

Ας μην αναζητούμε εύκολους «στόχους» για να κρύψουμε τις δικές μας αδυναμίες.

 

Κ.Σ