Φτάσαμε να πανηγυρίζουμε για πέντε-δέκα-είκοσι θεατρικές παραστάσεις που είδαμε και που έκαναν τον κόσμο να βγει από το σπίτι του…
Θυμάσαι τότε που έβγαινες κάθε βράδυ και ήξερες ότι κάπου θα βρεις να πας; Θυμάσαι τότε που ήξερες που θα βρεις κάποιον, χωρίς κινητά (δεν είχαν όλοι ακόμα), χωρίς να κανονίσεις κάτι; Τότε που η πόλη είχε θόρυβο, κόσμο και κυρίως είχε μια αίσθηση ότι «ζούσε»;
Ευτυχώς εμείς ζήσαμε την εφηβεία μας σε εκείνη την Ηγουμενίτσα.
Μια Ηγουμενίτσα που φιλοξενούσε τα Ξύλινα Σπαθιά στο Ιπποδρόμιο, τους Πυξ Λαξ στο Ηφαίστειο, τα Διάφανα Κρίνα στον χώρο απέναντι από την εκκλησία, τα Υπόγεια Ρεύματα, τους Μπλε και την Αρβανιτάκη στο Δημοτικό Στάδιο Ηγουμενίτσας, ακόμα και τους 2002GR και τόσους άλλους…
Και δεν ήταν μόνο οι συναυλίες. Ήταν τα μαγαζιά.
Το αγαπημένο Fox με τον Jimmy να “οργώνει” το dj booth, το Status με τις αμέτρητες alternative και ροκ βραδιές, το πάνω Magnet με τον κόσμο που καθόταν ακόμη και στα σκαλιά, το κάτω Magnet με τα πρώτα live του Πέτρου, το Iguana, το Νόστος αλλά και η Traffic, το Stone (και μετέπειτα Heaven), το Ostria, το Center και τόσα άλλα σημεία συνάντησης και διασκέδασης.
Ονόματα που για κάποιον που δεν έζησε εκείνη την εποχή μπορεί σήμερα να μη σημαίνουν τίποτα. Για εμάς όμως είναι ολόκληρα κομμάτια της ζωής μας.
Ποιος θυμάται τότε που πηγαίναμε για καφέ στο Boheme; Για μπιλιάρδο και ηλεκτρονικά στον Κοχλία;
Μαγαζιά που δεν ήταν απλώς επιχειρήσεις. Ήταν σημεία συνάντησης. Ήταν ραντεβού. Ήταν μέρος της καθημερινότητας μας. Εκεί γνωρίζαμε κόσμο, εκεί κάναμε φιλίες ,εκεί ερωτευτήκαμε, εκεί μαλώσαμε, εκεί γελάσαμε, εκεί ξενυχτήσαμε… Εκεί μεγαλώσαμε.
Και τώρα προσπαθώ με τη βοήθεια της ΑΙ, να τα αποτυπώσω όλα αυτά σε λέξεις. Όμως υπάρχει κάτι που καμία τεχνολογία δεν μπορεί να δημιουργήσει, την αίσθηση μιας εποχής που έζησες. Γιατί οι αναμνήσεις δεν αποτυπώνονται εύκολα. Τις κουβαλάς μέσα σου.
Η Ηγουμενίτσα δεν ήταν ποτέ μια μεγάλη πόλη με αμέτρητες επιλογές διασκέδασης, ήταν όμως πόλη ζωντανή. Και ίσως αυτό να είναι που μας λείπει περισσότερο σήμερα. Γιατί πλέον κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι, πού πήγαν όλα αυτά; Τι κατάντια είναι τώρα αυτή;
Γιατί η ζωή μιας πόλης δεν μετριέται μόνο με έργα, δρόμους, πλατείες και κτίρια. Μετριέται και από το πόσο ζωντανή είναι. Και εμείς θυμόμαστε μια Ηγουμενίτσα που είχε «ψυχή».
Σήμερα πολλά από εκείνα τα παιδιά μεγάλωσαν. Άλλα έφυγαν. Άλλα δημιούργησαν οικογένειες. Άλλα επέστρεψαν και άλλα δεν ξαναγύρισαν ποτέ.
Και η πόλη άλλαξε. Άλλαξαν οι συνήθειες, άλλαξαν οι εποχές, άλλαξαν οι οικονομικές συνθήκες. Δεν είναι εύκολο να συγκρίνεις δύο διαφορετικές εποχές.
Αλλά μια πόλη δεν μπορεί να ζήσει μόνο με αναμνήσεις. Κάποια στιγμή πρέπει να δημιουργήσει καινούργιες. Να αποκτήσει ξανά η πόλη ζωή για να έχουν να πουν και οι επόμενοι τις δικές τους ιστορίες. Γιατί αυτές οι μικρές ιστορίες είναι που τελικά φτιάχνουν τη σχέση ενός ανθρώπου με τον τόπο του.
Οι γονείς μας τις είχαν. Εμείς τις έχουμε. Και πρέπει να κάνουμε τη σημερινή Ηγουμενίτσα μια πόλη που τα παιδιά μας θα θυμούνται αύριο με την ίδια νοσταλγία που εμείς θυμόμαστε τη δική μας.
«Μπρος στα μάτια μου περνάνε,
φωσφορίζουνε και πάνε…»
Γιατί αυτό είμαστε, οι στιγμές μας.
Κ.Σ
